Më 15 korrik 1997, para shkallëve të vilës së tij në Majami, Gjani Versaçe u qëllua për vdekje. Ishte 50 vjeç dhe kishte një kompani të vlerësuar në 1,4 miliardë dollarë. Njëzet e nëntë vjet më vonë, emri i tij ende do të thotë ajo që pak shtëpi mode arritën ta ruajnë - guximi që nuk kërkon falje.

Tregimi nis në Rexho di Kalabria, në jug të Italisë, në një butik ku qepte e ëma. Fustanin e parë e dizajnoi në moshën nëntë vjeç. Pas studimeve në Milano dhe punës për marka të tjera, në vitin 1978 themeloi shtëpinë e vet bashkë me vëllanë Santo, që drejtonte financat, dhe motrën Donatela, muzën e tij. Koleksioni debutues - i gjallë, provokativ, sensual - disa i mahniti, të tjerë i tronditi. Dhe Versaçe nuk mundohej t'u pëlqente të dytëve.

„Më shumë dua një njeri vulgar e të lumtur sesa fisnik e të palumtur", thoshte. Ajo ishte gjithë filozofia e tij e paketuar në një fjali. Punonte drejtpërdrejt mbi modelen, përziente prerje mashkullore me motive klasike greke nga prejardhja e tij kalabreze, dhe solli materiale që moda deri atëherë nuk i njihte - Oroton, rrjetën metalike që u bë nënshkrimi i shtëpisë.

Për simbol zgjodhi Meduzën - gorgonën greke pamja e së cilës të kthente në gur. Jo rastësisht. Donte të njëjtin magnetizëm, të njëjtën pamundësi për t'i hequr sytë, ta bartte te krijimet e veta.

Çasti më i famshëm erdhi në vitin 1994, kur Elizabet Harli u shfaq në një premierë filmi me një fustan të zi e të ngjeshur, çarja anësore e të cilit mbahej vetëm nga disa karfica të arta. Ai copë mbeti i mbajtur mend thjesht si „FUSTANI", dhe Harli më vonë pranoi: „Versaçe më bëri të famshme për një natë." Pak dizajnerë e kuptuan kaq herët sa fuqi bart një pamje e vetme.

Versaçe e kuptoi edhe fuqinë e modeleve para të gjithëve. Naomi Kembëll, Sindi Kroford, Linda Evanxhelista, Kristi Tarllington, Klaudia Shifer - ai i ngriti nga pista deri te statusi i ikonave globale. Në rrethin e tij hynin Elton Xhon, Madona, princesha Diana. Në Majami e ktheu vilën Casa Casuarina në versionin e vet të madhështisë - mozaikë, shatërvane, shtylla, mermer.

Kritikët e quanin vulgar dhe të tepruar. Atë kjo nuk e prekte. „Puna jonë duhet të jetë e aftë t'i bëjë njerëzit të ëndërrojnë", thoshte. Gati tri dekada pas vdekjes së tij, është vështirë të thuash se nuk ia doli.