Isabel Sava on dokuz yaşındaydı ve 17 Ağustos'ta uykusunda, kalp durmasından hayatını kaybetti. Haber ancak bu günlerde kamuoyuna yansıdı. Ambulans ekipleri eve geldi ve onu canlandırmaya çalıştı, ama başaramadı. İngiliz tekvandosu en büyük umutlarından birini kaybettiği için yasta; daha doğrusu, bir aile kimsenin kalbini düşünmediği bir yaşta kızını kaybetti.

Çocukluğundan beri tekvando yapıyordu ve bu spora on yıldan fazlasını verdi. 2022'de Hollanda'da düzenlenen Dünya Tekvando Şampiyonası'nda gümüş madalya kazandı. Bu, on dokuz yaşında tesadüfen alınan bir madalya değil - federasyonların bir isim etrafında uzun vadeli planlar yazmaya başladığı türden bir sonuç. Siyah kuşağın ötesinde, ikinci dana da ulaşmıştı.

Sporla ilişkisi müsabakalarda bitmedi. Yıllar içinde çeşitli şampiyonalarda hakemlik de yapmaya başladı; yani kendisi dövüşmediğinde de içinde kaldı. Bu, madalya hırsından farklı bir şey: disiplinin kendisini seven, yalnızca podyumu değil.

Minderin dışında ikinci bir hayat kuruyordu. Queen Mary University of London'da hukuk okuyordu ve ikinci sınıfa geçecekti. Avukat olmak istiyordu, öğrenci topluluklarında yer alıyor ve hukuki yardım merkezinin blogunda yazıyordu. Yani: antrenman, hakemlik, sınavlar ve hukuk pratiği - hepsi aynı anda, çoğu kişinin hâlâ yön seçtiği bir yaşta.

Ailesinin bir arkadaşı, cenaze masrafları için bağış kampanyası başlattı. Bu ayrıntı, açıklamalarda yazılmayan bir şeyi söylüyor: dünya madalyalı bir sporcu, ailesinin beklenmedik bir darbeyi kaldırabileceği anlamına gelmiyor. Tekvandodaki ödüller tenis ya da futboldaki gibi değil, faturalar ise aynı şekilde geliyor.

On dokuz yaşında, elit düzeyde çalışan bir sporcuda, uykuda kalp durması. Bu, her ebeveynin var olmamasını dileyeceği bir cümle. Ve sporun en rahat varsayımını yıkan bir cümle - on yıllık antrenmana dayanan bedenin, kalbine en az bakılması gereken beden olduğu varsayımını.