Kalkandelen'in Tearce köyünde "Fasulye Günü" on dördüncü kez düzenlendi. Ortak sofra, büyük kazanda fasulye, halk dansları toplulukları, gençlere bir mesaj. Düzenleyici sivil toplum örgütü CED, Kalkandelen fasulyesini Pollog bölgesinin markası olarak tanıtmak istiyor. Sorun şu ki üreticisi olmayan bir marka yalnızca bir etiket: yıldan yıla Kalkandelen fasulyesini pazarda bulmak zorlaşıyor ve fiyatı yükselmeye devam ediyor.

Tearce'den Abdula Muaremi otuz yıldır fasulye ekiyor. Eskiden her yıl üç dört dekar ekerdi, bu yıl "kuraklık büyük olduğu için" güçbela iki dekar. Eskiden fasulyeyi iki kez sulamak yeterdi ve dekardan 300 ile 400 kilo verirdi, diyor. Şimdi yedi kez sulamak gerekiyor ve hasat iki dekardan güçbela 300 kilo. Sulama kanalı kapalı, "suyun kullanımı için bir sıra yok". Yarı verim, üç kat iş. Bu denklemi kaldıran bir hesap yok.

Krume Trpçeski aynı şeyi başka bir tabloyla anlatıyor: bir zamanlar her ev fasulye tarlası ekiyordu, "şimdiyse tek bir ev 10 kilo fasulye bulamıyor". Bir zamanlar yetiştirenler artık marketten alıyor. Tek bir üreticisi kalmayan köyler var.

Üç neden var ve yalnızca biri kimseye bağlı değil. İklimi - tarlayı kurutan yaz sıcaklarını - ne belediye ne Hükümet denetliyor. Ama kapalı kanal ve var olmayan su sırası iklim değişikliği değil, yönetim sorunudur. Pollog'daki kanalı kim kapattı ve kim açmalı? Üçüncü neden, tarımdan "kaçan" gençler, ilk ikisinin sonucu: yedi sulama gerektiren ve suyu olmayan bir tarlada kimse kalmıyor.

Etkinlik gençlere fasulyeyle "kırsal alanlarda daha fazla bir şey yapılabileceği" mesajını veriyor. Mesaj iyi. Ama otuz yıllık çiftçi bütün hikâyeyi iki kelimeyle anlattı: "koşul yok". Kalkandelen fasulyesi restoran menülerinde hayatta kalacak. Soru, tarlada hayatta kalıp kalmayacağı - ve kurumlardan herhangi birinin bunu kendi sorunu sayıp saymadığı.