Izabel Sava ishte nëntëmbëdhjetë vjeçe dhe ndërroi jetë më 17 gusht, në gjumë, nga një arrest kardiak. Lajmi doli publikisht vetëm këto ditë. Ekipet e ndihmës së shpejtë mbërritën në shtëpi dhe u përpoqën ta ringjallnin, por nuk ia dolën. Taekuondoja britanike është në zi sepse humbet një nga shpresat e saj më të mëdha; më e saktë është të thuhet se një familje mbeti pa vajzë në një moshë kur askush nuk mendon për zemrën.

Ajo stërvitej në taekuondo që fëmijë dhe këtij sporti i dha më shumë se një dekadë. Në vitin 2022 fitoi medaljen e argjendtë në Kampionatin Botëror të taekuondos, të mbajtur në Holandë. Kjo nuk është medalje që fitohet rastësisht në nëntëmbëdhjetë vjeç - ky është një rezultat pas të cilit federatat nisin të shkruajnë plane afatgjata rreth një emri. Përveç rripit të zi, kishte arritur edhe danin e dytë.

Marrëdhënia e saj me sportin nuk ndaloi te garat. Me kalimin e viteve nisi edhe të gjykonte në kampionate të ndryshme, pra mbeti brenda edhe kur nuk luftonte vetë. Kjo është gjë tjetër nga ambicia për medalje: ky është një njeri që e do vetë disiplinën, jo vetëm podiumin.

Jashtë tatamit ndërtonte një jetë të dytë. Studionte drejtësi në Queen Mary University of London dhe duhej të regjistronte vitin e dytë. Donte të bëhej avokate, merrte pjesë në shoqata studentore dhe bashkëpunonte me blogun e qendrës për ndihmë juridike. Pra: stërvitje, gjykim, provime dhe praktikë juridike - të gjitha njëkohësisht, në një moshë kur shumica ende zgjedhin drejtimin.

Një shoqe e prindërve të saj nisi një fushatë për mbledhjen e mjeteve për shpenzimet e funeralit. Ai detaj thotë diçka që nuk shkruhet në komunikata: një sportiste me medalje botërore nuk do të thotë edhe familje që mund të përballojë një goditje të papritur. Shpërblimet në taekuondo nuk janë si në tenis apo futboll, ndërsa faturat vijnë njësoj.

Arrest kardiak në gjumë, në nëntëmbëdhjetë vjeç, te një sportiste e stërvitur në nivel elitar. Kjo është një fjali që çdo prind do të dëshironte të mos ekzistonte. Dhe është një fjali që rrëzon supozimin më të rehatshëm të sportit - se trupi që përballon dhjetë vjet stërvitje është trupi të cilit më së paku i duhet parë zemra.