Elli iki yıldır Kozloduy nükleer santrali Tuna kıyısında, hava koşulları yüzünden tek bir gün bile durmadan çalışıyor. Bu hafta bu sona erdi. Arıza yüzünden değil, kaza yüzünden değil, yaptırım yüzünden değil - nehirde yeterli su olmadığı için.

Bulgaristan Enerji Bakanlığı, kapasitesi 1.000 megavatı aşan beşinci reaktör bloğunda 21 Ağustos'ta yaklaşık 120 megavatlık önleyici bir azaltma duyurdu. Tahminler, Tuna'nın Bulgaristan bölümündeki su seviyesinin düşmeye devam edeceğini söylüyor.

Mekanik kulağa geldiğinden daha basit. Tuna'nın suyu reaktörleri soğutmuyor - tesisin nükleer olmayan bölümünde, kondansatörlerdeki buharı soğutuyor. Bakanlık, pompa istasyonunun düşük seviyede bile gereken akışı sağladığını savunuyor. Ama bir sistem, her zaman orada olan bir nehre göre tasarlandıysa ve nehir artık aynı miktarda orada değilse, „yeterli” bir garanti değil, bir hesap hâline gelir.

Kozloduy yalnız değil ve asıl haber bu

Macaristan'ın Paks nükleer santrali, Tuna'daki rekor düşük seviyelerin ardından üretimi kritik düzeye indirdi. Romanya temmuz sonunda Çernavoda'nın birinci bloğunu devre dışı bıraktı ve ağustos için tüm enerji sektöründe yüksek alarm durumu ilan etti. Üç ülke, bir nehir ve üçünün de masasında aynı hesap var.

Bulgaristan'da kriz çalışma grubu daha haziran başında kuruldu; Batı ve Orta Avrupa genelindeki kuraklık tahminleri okunması rahatsız edici hâle geldikten sonra. Yani bu bir sürpriz değil - aylardır görülen ve yine de gelen bir şey.

Bu, Balkanların da yaslandığı bölgesel elektrik sisteminin parçası. Aynı nehir üzerindeki üç nükleer santral aynı anda üretimi kısıyorsa, bu yerel bir Bulgaristan haberi değildir - ağustosta elektrik ithal eden herkesi ilgilendiren bir sorudur.

Ve asıl soru bu ay kaç megavat kaybedildiği değil. Soru, seviyesi sabit bir nehir varsayan projeleri yeniden ele alan var mı? Çünkü nehir yanıtını çoktan verdi ve o yanıt gelecek yaz daha iyi olmayacak.