Kremlin artık ona „özel askeri operasyon“ demiyor. Sözcü Dmitri Peskov, çoktandır birçoklarının düşündüğünü açıkça söyledi: „Bir savaş yürütülüyor, bu gerçek bir savaş.“ Ve sonra bir adım daha ileri gitti - Batı başkentlerini bu savaşın doğrudan katılımcıları olmakla suçladı.

„Kiev'in arkasında Berlin de, Paris de, Lahey de, Oslo da ve maalesef Washington da var“, dedi Peskov. Ona göre onlar „hedeflerin kendi uyduları üzerinden yönlendirilmesine“ ve „yabancı silahların ulaştırılmasına“ yardım ediyor. Başka bir deyişle, Moskova NATO ülkelerini kendisine karşı savaşmakla açıkça suçluyor - askerlerle değil, istihbaratla, uydularla ve güdümlü silahlarla.

Bunu yalnızca yazıya geçirmek yerine, ne anlama geldiği üzerinde durmakta fayda var. Kremlin Batılı devletleri resmen savaşın katılımcıları ilan ederse, bu bahisleri yükselten bir söylemdir - olası bir tırmanma için önceden inşa edilen bir gerekçe. Savaşta söylem nadiren tesadüftür; silahın bir parçasıdır. Bu yüzden Peskov'un sözleri yalnızca durumun bir tasviri değil, hem Batı'ya hem de Rus kamuoyuna yönelik bir mesajdır.

Balkanlardaki bizler için bu uzak bir haber değil. Rusya ile NATO arasındaki her tırmanma daha yüksek enerji fiyatları, iki sandalyede oturmaya çalışan ülkeler üzerinde daha büyük baskı ve bizim de ait olduğumuz kıtanın daha keskin bir bölünmesi demektir. Büyükler birbirlerine kumtesalar üzerinden tehdit savurunca, faturayı genelde küçükler öder. Havada asılı duran soru basit ve rahatsız edici: bu söylem, yalnızca söylem olmaktan çıkmadan önce nereye kadar gider?