Kremlini nuk e quan më „operacion special ushtarak“. Zëdhënësi Dmitrij Peskov tha publikisht atë që shumëkush e mendonte prej kohësh: „Po zhvillohet një luftë, kjo është luftë e vërtetë.“ E pastaj shkoi një hap më tej - duke i akuzuar kryeqytetet perëndimore se janë pjesëmarrës të drejtpërdrejtë në të.

„Pas Kievit qëndrojnë edhe Berlini, edhe Parisi, edhe Haga, edhe Oslo, dhe, për fat të keq, Uashingtoni“, deklaroi Peskov. Sipas tij, ata „ndihmojnë të drejtohen objektivat përmes satelitëve të tyre“ dhe „të dërgohet armatim i huaj“. Me fjalë të tjera, Moska hapur i akuzon vendet e NATO-s se luftojnë kundër saj - jo me ushtarë, por me të dhëna zbulimi, satelitë dhe armatim të drejtuar.

Vlen të ndalemi te ajo se çfarë do të thotë kjo, në vend që thjesht ta rishkruajmë. Nëse Kremlini zyrtarisht i shpall shtetet perëndimore pjesëmarrës në luftë, kjo është retorikë që i ngre baticat - një justifikim që ndërtohet paraprakisht për një përshkallëzim të mundshëm. Retorika në luftë rrallë është e rastësishme; është pjesë e armës. Prandaj fjalët e Peskovit nuk janë vetëm një përshkrim i gjendjes, por edhe një mesazh drejtuar si Perëndimit, ashtu edhe publikut rus.

Për ne në Ballkan, ky nuk është lajm i largët. Çdo përshkallëzim mes Rusisë dhe NATO-s do të thotë çmime më të larta të energjisë, presion më të madh mbi vendet që përpiqen të rrinë në dy karrige, dhe ndarje më të mprehtë të kontinentit të cilit i përkasim edhe ne. Kur të mëdhenjtë i kërcënohen njëri-tjetrit përmes kumtesave, zakonisht të vegjlit janë ata që e paguajnë llogarinë. Pyetja që rri pezull në ajër është e thjeshtë dhe e pakëndshme: deri ku shkon kjo retorikë para se të pushojë së qeni vetëm retorikë?