Кремљ повеќе не ја нарекува „специјална воена операција“. Портпаролот Дмитриј Песков јавно кажа она што многумина одамна го мислеа: „Се води војна, тоа е вистинска војна.“ А потоа отиде чекор подалеку – обвинувајќи ги западните престолнини дека се директни учесници во неа.

„Зад Киев стојат и Берлин, и Париз, и Хаг, и Осло, и, за жал, Вашингтон“, изјави Песков. Според него, тие „помагаат да се насочуваат целите преку своите сателити“ и „да се наведува странско оружје“. Со други зборови, Москва отворено ги обвинува земјите на НАТО дека војуваат против неа – не со војници, туку со разузнавачки податоци, сателити и наведувано оружје.

Вреди да се задржиме на што значи ова, наместо само да го препишеме. Ако Кремљ официјално ги прогласи западните држави за учесници во војна, тоа е реторика што ги подигнува влоговите – оправдување што однапред се гради за евентуална ескалација. Реториката во војна ретко е случајна; таа е дел од оружјето. Затоа зборовите на Песков не се само опис на состојбата, туку и порака упатена и до Запад, и до руската јавност.

За нас на Балканот, ова не е далечна вест. Секоја ескалација меѓу Русија и НАТО значи повисоки цени на енергијата, поголем притисок врз земјите што се обидуваат да седат на две столици, и поостра поделба на континентот на кој и ние припаѓаме. Кога големите се закануваат едни на други преку соопштенија, малите обично се тие што ја плаќаат сметката. Прашањето што виси во воздух е едноставно и непријатно: до каде оди оваа реторика пред да престане да биде само реторика?