Belarus lideri Aleksandr Lukaşenko yine en tanıdık rolünü oynuyor - „barışçı" rolünü. Bir röportajda Ukrayna Devlet Başkanı Zelenski'den özür diledi ve Ukrayna'nın Belarus topraklarından saldırılardan korkmaması gerektiğini söyledi. Uzlaşmacı geliyor. Ama tarih bambaşka bir hikâye anlatıyor.

Çünkü aynı Lukaşenko, 2014'ten bu yana doğrudan ve dolaylı olarak Rusya'nın Ukrayna'ya saldırganlığını destekliyor. Şubat 2022'de Rus ordusunun Ukrayna'ya saldırmak için Belarus topraklarını kullanmasına izin verdi, buna Belarus askeri üslerinden roket fırlatılması da dahil. Bu uzak geçmişten bir kalem değil - tüm işgalin temeli.

„Zelenski alındıysa ondan özür dilerim; belki fazla ileri gittim", dedi Lukaşenko. Ama ülkesinin roketler için bir fırlatma rampası olmasına izin veren bir adamdan gelen özür, ciddiye alınamaz. Bu, yakından da bildiğimiz bir çifte oyun: yüksek sesle barış vaaz et, sessizce tersini yap.

Mesele, ipleri kimin çektiği. Lukaşenko yıllardır arabulucu rolü ile Moskova'nın itaatkâr komşusu rolü arasında denge kuruyor - ve ne zaman „bağımsız" oynasa, kısa sürede konumunun dışarıdan onaylandığı ortaya çıkıyor. Bir lider bir eliyle özür dilerken diğeriyle başkasının roketlerine yolu açık tutuyorsa, soru ona inanıp inanmadığımız değil - neden inanmamız gerektiğini düşünelim ki.