Белорускиот лидер Александар Лукашенко повторно го игра својот најпрепознатлив улогар – оној на „мировникот”. Во едно интервју се извини на украинскиот претседател Зеленски и порача дека Украина не треба да се плаши од напади од белоруска територија. Звучи помирливо. Но историјата раскажува сосема друга приказна.

Зашто истиот тој Лукашенко од 2014 година наваму директно и индиректно ја поддржува руската агресија врз Украина. Во февруари 2022 година ѝ дозволи на руската војска да ја користи белоруската територија за напад на Украина, вклучувајќи лансирање ракети од белоруски воени бази. Тоа не е ставка од далечно минато – тоа е темелот на целата инвазија.

„Ако Зеленски се навредил, му се извинувам; можеби отидов предалеку”, изјави Лукашенко. Но извинувањето од човек кој дозволил неговата земја да биде стартна рампа за ракети тешко може да се сфати сериозно. Ова е двојна игра што ја знаеме и од поблиску: гласно се проповеда мир, а тивко се прави спротивното.

Поентата е во тоа кој ги влече конците. Лукашенко со години балансира меѓу улогата на посредник и улогата на послушен сосед на Москва – и секој пат кога ќе се направи „независен”, набрзо станува јасно дека позицијата му е одобрена однадвор. Кога еден лидер се извинува со едната рака, а со другата го држи отворен патот за туѓи ракети, прашањето не е дали му веруваме – туку зошто воопшто би помислиле дека треба.