Lideri bjellorus Aleksandër Lukashenko sërish luan rolin e tij më të dallueshëm - atë të „paqebërësit". Në një intervistë i kërkoi falje presidentit ukrainas Zelenski dhe porositi se Ukraina nuk duhet të frikësohet nga sulme nga territori bjellorus. Tingëllon pajtues. Por historia tregon një histori krejt tjetër.

Sepse po ai Lukashenko që nga viti 2014 e këtej drejtpërdrejt dhe tërthorazi e mbështet agresionin rus ndaj Ukrainës. Në shkurt 2022 i lejoi ushtrisë ruse të përdorë territorin bjellorus për sulm ndaj Ukrainës, përfshirë lëshimin e raketave nga bazat ushtarake bjelloruse. Kjo nuk është një zë nga e kaluara e largët - është themeli i të gjithë pushtimit.

„Nëse Zelenski u ofendua, i kërkoj falje; ndoshta shkova shumë larg", deklaroi Lukashenko. Por një falje nga një njeri që lejoi vendin e tij të bëhej rampë lëshimi për raketa, vështirë se merret seriozisht. Kjo është një lojë e dyfishtë që e njohim edhe nga afër: me zë të lartë predikohet paqja, e në heshtje bëhet e kundërta.

Çështja është kush i tërheq fijet. Prej vitesh Lukashenko balancon mes rolit të ndërmjetësit dhe rolit të fqinjit të bindur të Moskës - dhe sa herë që bën „të pavarurin", shpejt bëhet e qartë se pozicioni i tij është miratuar nga jashtë. Kur një lider kërkon falje me njërën dorë, ndërsa me tjetrën e mban të hapur rrugën për raketat e të tjerëve, pyetja nuk është a i besojmë - por pse fare do të mendonim se duhet.