Sözcüklerin kendisinden daha değerli açıklamalar vardır - söyledikleri için değil, onları kimin söylediği için. Bugünkü basın toplantısında, Dışişleri Bakanı Timço Mucunski, Bulgaristan ile protokollerin AB müzakere çerçevesinin parçası olmadığını söyledi. „Bunlar aslında iki devletlerarası komisyonun oturumlarının tutanaklarıdır ve başka bir şey değil”, diye açıkladı, bir bakan olarak ve kendi vurguladığı gibi, bir hukukçu olarak.

Cümle teknik, neredeyse sıkıcı geliyor. Ama bundan her şey. Çünkü bununla Mucunski - VMRO-DPMNE saflarından bir adam - tam da partisinin yıllarca rakiplerine saldırdığı pozisyonu benimsedi. Bakanın şimdi iddia ettiği şeyi, eski diplomasi şefi Bujar Osmani ve SDSM lideri Venko Filipçe üç-dört yıldır tekrarlıyor. Ve bunun için „Bulgar casusları” ve „piyonlar” diye adlandırıldılar.

Osmani, dönüşün altını çizmeyi ihmal etmedi. „Dört yıldır protokollerin müzakere çerçevesinin parçası olmadığını söylüyorum. Dört yıldır eleştiri, saldırı ve hakaretlere katlanıyorum. Dört yıldır tahtaya çiziyor, açıklıyor, tekrarlıyorum. Bir adım atıldı”, diye yazdı Facebook'ta, mevcut bakanın açıklamasını paylaşarak. Ton muzafferane, ve ona hak vermemek zor.

Peki, ne değişti? Gerçekler değil - onlar en baştan beri aynı. Değişen şey, koltukta kimin oturduğu. Muhalefet bakanı bunu iddia ettiğinde, ihanetti. İktidar bakanı iddia ettiğinde, hukuki gerçek. Aynı cümle, iki zıt tepki - tek fark, cümlenin çıktığı ağzın parti üyelik kartında.

Mucunski ayrıca, müzakere çerçevesinde anayasa değişikliklerinin yürürlüğe girme anına bağlı, ne açık ne de örtük hiçbir hüküm bulunmadığı yönündeki Cumhurbaşkanı Siljanovska-Davkova'nın tutumuna tümüyle katıldığını vurguladı. Meşru bir hukuki pozisyon. Ama geriye kalan soru hukuki değil - siyasi ve ahlaki: herkesin şimdi üzerinde anlaştığı bir şey için karşılıklı suçlamalarda kaybedilen yıllardan kim sorumlu olacak? Aynı gerçek, kabul edilebilir olması için yanlış ağızdan kaç kez tekrarlanmalı?