Nepal'deki ani sel felaketinde ölenlerin sayısı 469'a ulaştı, diye açıkladı Nepal polisi. Aynı gün Katmandu'daki Dışişleri Bakanlığı, yabancı yardıma ihtiyaçları olmadığını bildirdi. „Yardım teklifi doğaldır. Güvenlik kurumlarımız arama kurtarma operasyonları yürütüyor. Şimdilik böyle bir yardıma ihtiyacımız yok“, dedi sözcü Lok Bahadur Çetri.

Aynı ülkede, aynı anda, binden fazla kayıp aranıyor - Nepal İçişleri Bakanı Sudhan Gurung'a göre bunların 650'si yabancı. Kayıp yerel sakinlerin sayısı ise hiç bilinmiyor. Kızılhaç, tüm köylerin yok olduğunu ve yıkılan köprüler ile geçilmez yollar nedeniyle çok sayıda topluluğun ulaşılamaz durumda olduğunu açıkladı ve yetkililerin tüm açıklamalarından daha değerli bir cümle ekledi: „Bu felaketin hâlâ tam bir tablosuna sahip değiliz“.

Devlet yardıma ihtiyacı olmadığını söylediğinde

Burada iki zıt cümle kesişiyor. Kurtarma hizmetlerinin tam bir tablosu yok, arazinin bir kısmına erişimi yok, kendi kayıp vatandaşlarının sayısı bile yok - bakanlık ise aynı anda yabancı ekiplere ihtiyaç olmadığını söylüyor.

Bu iki cümleden biri doğru olamaz. Ya Nepal durumu kontrol altında tutuyor, ya da kaç kişiyi aradığını bilmiyor. Her iki durumda da yardımı reddetmek lojistik değil, siyasi bir karar.

Bir devlet kendisine sunulanı reddettiğinde, mesele genellikle kapasite değildir. Mesele, yabancı ekibin oraya vardığında ne göreceğidir: kaç köprü çöktü, nasıl inşa edilmişlerdi, kim onayladı, uyarılar neden köylere zamanında ulaşmadı. Kurtarma ekipleri insanları çıkarır, ama enkazı da fotoğraflar.

Kopan buz

Felaketin nedeni, iklim bilimcilerin yıllardır Himalayalar için söylediği şeyin ta kendisi. Devasa bir buz, çamur ve kaya kütlesi bir dağ nehrine çöktü ve aşağı havzadaki kasabaları silen sel dalgasını başlattı. Bu, yükselen sıradan bir yağmur değildi - bu, boyun eğen bir buzuldu.

Ve hikâye bitmedi. Nepal ve Çin perşembe günü yeni sel uyarısı yaptı, çünkü sınırlarının iki yanında oluşan iki göl, zaten yıkılmış olan aynı bölgeye taşma tehdidi taşıyor. Yani ilk dalganın ölüleri sayılırken, ikincisi bekleniyor.

Balkanların da okunmamış uyarıları var

Buradan bakınca Nepal'i uzak bir dağ hikâyesi olarak görmek kolay. Göründüğü kadar uzak değil. Avrupa'nın bu yakası da her yaz aynı dersi daha küçük ölçekte alıyor - yarım asır önce yapılmış köprüleri alıp götüren seller, tek bir yolla ulaşılan köyler ve sonradan bir yerlerde kaybolan raporlar. Fark rakamda, mekanizmada değil.

Mekanizma ise tanıdık: eski bir iklime göre inşa edilmiş altyapı, son köye kadar taşıyacak kimsenin bulunmadığı uyarılar ve felaketten sonra ne kadar iyi tepki verdiklerini anlatan kurumlar.

Nepal ölülerini, duyurduğu gibi, kendi sayacak. Geriye kalan soru şu: o 469 kişiden kaçının uyarılabileceğini birileri sayacak mı?