PSG Şampiyonlar Ligi'ni kazandı - ve Paris yine yandı. Sevinçten değil, gerçek anlamda. Arsenal'e karşı penaltılarla alınan galibiyetin açıklanmasının ardından, sokaklardaki kutlama, özellikle Champs-Elysees'de, çatışmaya dönüştü. Binlerce polis konuşlandırıldı, ama bu, gecenin gözaltılar, yaralılar ve ateşe verilen eşyalarla bitmesini engellemedi.

Rakamlar: pazar sabahının erken saatlerinde Fransa genelinde 416 gözaltı, bunların 280'i Paris'te. Yedi polis yaralandı. Altı araç, iki işyeri ve bir otobüs durağı hasar gördü. Havai fişekler, meşaleler ve sokağın ortasında ateşe verilen elektrikli scooterlar kullanıldı; polis kalabalığı dağıtmak için gözyaşartıcı gazla karşılık verdi. Toplu taşıma - otobüsler, trenler, metro - aksadı.

En kaygı verici olan, bunun bir münferit olay değil, bir örüntü olması. PSG kutlamasının üst üste ikinci yıl şiddetle bitişi bu. 2025'teki Avrupa kupasının ardından çıkan olaylarda, biri on yedi yaşında olmak üzere iki kişi hayatını kaybetmişti. Bir spor başarısının kutlanması düzenli olarak can alıyorsa, artık kontrolden çıkan bir coşkudan değil - derinlere kök salmış bir şeyden söz ediyoruz.

Fransız siyasetçi Marine Le Pen, sosyal medyada futbol galibiyetlerindeki bu tür şiddetin Fransa'ya özgü göründüğünü belirtti. Haklı mı? Kısmen - ama kök nadiren sporda. Futbol yalnızca bir bahane; öfke, yabancılaşma ve toplumsal gerilimler, bir kıvılcım bekleyen yakıt. Top onu yalnızca tutuşturuyor.

Aynı akşam Eyfel Kulesi yanında bir galibiyet geçidi ve cumhurbaşkanı nezdinde bir resepsiyon planlanmıştı. Karşıtlık çarpıcı: kimileri kupayı şampanyayla kutlarken, kimileri kırılan vitrinleri ve gözaltına alınan çocukları sayıyor. Bizde futbol benzer bir patlamaya yol açar mıydı - yoksa bambaşka bir bahane mi gerekir? Soru Fransa'yla ilgili değil. Soru, her toplumun altında ne yattığı ve onun yüzeye çıkması için ne kadar azının yettiği.