ПСЖ ја освои Лигата на шампионите – и Париз повторно гореше. Не од радост, туку буквално. По објавувањето на победата на пенали против Арсенал, славењето на улиците, особено на Елисејските полиња, прерасна во судири. Илјадници полицајци беа распоредени, но тоа не спречи ноќта да заврши со уапсени, повредени и запален инвентар.

Бројките: 416 уапсени низ Франција во раните неделни часови, од кои 280 во самиот Париз. Седум полицајци се повредени. Оштетени се шест возила, два деловни објекта и една автобуска станица. Во употреба беа огномети, бакли и електрични тротинети запалени среде улица; полицијата возврати со солзавец за да ги растера толпите. Градскиот превоз – автобуси, возови, метро – беше нарушен.

Најзагрижувачкото е што ова не е инцидент, туку образец. Ова е втора година по ред славењето на ПСЖ да заврши со насилство. По европската титула во 2025-та, во немирите загинаа двајца луѓе, меѓу нив седумнаесетгодишник. Кога прославата на спортски успех редовно носи жртви, веќе не зборуваме за еуфорија што се оттргнала од контрола – зборуваме за нешто длабоко вкоренето.

Француската политичарка Марин Ле Пен на социјалните мрежи забележа дека ваквото насилство при фудбалски победи изгледа специфично за Франција. Има ли право? Делумно – но коренот ретко е во спортот. Фудбалот е само повод; гневот, отуѓеноста и социјалните тензии се горивото што чека искра. Топката само ја пали.

Истата вечер беше закажана победничка парада кај Ајфеловата кула и прием кај претседателот. Контрастот е речит: додека едни го слават трофејот со шампањ, други ги бројат скршените излози и уапсените деца. Дали кај нас фудбалот би предизвикал слична експлозија – или ни треба сосема друг повод? Прашањето не е за Франција. Прашањето е што се крие под секое општество, и колку малку треба за да излезе на површина.