Puls aileleri yine yürüyor, çünkü sistem susuyor

Siyahlar giymiş halde, „Puls" yangınında hayatını kaybedenlerin aileleri bir kez daha „Melekler Yürüyüşü" için sokağa çıktı ve kurumların aylardır esirgediği tek şeyi istedi: bir yanıt ve bunun hesabını verecek biri. Aileler bir davayı duruşmalar ve ertelemeler arasında sessizce kaybolmasın diye kendileri ayakta tutmak zorunda kalıyorsa, bu onların azminden çok davanın yerinde saydığının bir itirafıdır. Her şeyin üzerinde asılı kalan soru değişmiyor - kim imza attı, kim göz yumdu ve ne zaman biri hesap verecek.

Bulgaristan, bir kez daha, iç hesaplaşma için bir sahne

Bir yanıt yerine gün, bir başka siyasi atışma getirdi. VMRO-DPMNE, Venko Filipçe'ye sert çıktı ve onu Bulgar provokasyonları karşısında susmakla suçladı; Sofya'dan gelen bir diplomatik notanın Cumhurbaşkanı Mickoski'nin güvenliğini tehlikeye attığını öne sürdü. Her zamanki gibi her taraf kendi versiyonunu sunuyor ve iki söylem arasında sıkışan vatandaş, devlet kaygısının nerede bitip seçim öncesi hesabın nerede başladığını zar zor ayırt ediyor. Nadiren yanıt bulan soru basit: tam olarak ne oldu.

Şiddetin sahnesi olarak yollar ve okul bahçeleri

Siyaset notalarla uğraşırken, gerçeklik bedelini aldı. Oreovec yakınında bir kamyon yoldan çıktı ve Manastır'dan 58 yaşındaki bir sürücü hayatını kaybetti - uzun zamandır yanıt isteyen bir güzergâhta bir sayı daha. Struga'da ise yetişkin erkekler bir okul bahçesinde iki çocuğu dövdü, tam da çocukların en güvende olması gereken yerde, ve birkaç evde polis çocuk dövmek ve baltayla tehdit etmekten üç kişiyi gözaltına aldı. Üç farklı hikâye, ortak bir iplik - koruma ancak zarar çoktan verildikten sonra geliyor.

Kuyruklar, sivrisinekler ve kurtlar: otomatik pilottaki devlet

Bogorodica sınır kapısında Yunanistan'dan giriş için bekleme süresi dört saate kadar uzadı - her yaz aynı sınır kapısında tekrarlanan aynı yaz kuyruğu, kimsenin neden daha fazla gişe açmadığına dair resmi bir açıklama olmadan. Üsküp ise bu hafta sonu havadan sivrisineklere karşı ilaçlanıyor, vatandaşlara sabahları pencerelerini kapatmaları yönünde bir uyarıyla. Hayvanat bahçesinden ise beyaz kurtlar çitin altından bir delik kazıp kanguruları öldürdü - hayvanat bahçesi susuyor ve bu sessizlik, kaçışın kendisinden daha ciddi bir soru açıyor.

Ekonomi: ucuz elektrik, Almanya'da işten çıkarmalar, kış için odun

Enerji düzenleme kurumu yeni bir tarife modeli hazırlıyor; buna göre ucuz elektrik cumartesi günleri de geçerli olabilir - kulağa hoş geliyor, ama dikkatli bir vatandaş yalnızca başlığı değil, faturanın tamamını okur. Daha uzakta, Alman otomobil devleri Çin rekabetinin baskısı altında 100.000'e varan işten çıkarma duyuruyor ve zincir Balkanlara da uzanıyor. Yurt içinde ise on haneden dördü hâlâ odunla ısınıyor - „enerji geçişinin" sıradan cüzdan için ne kadar gerçek olduğunun en açık ölçüsü.

Savaşta ve enkaz altında bir dünya

Dışarıda gün daha ağırdı. ABD, İran'ı üst üste ikinci gün bombaladı, Tahran Kuveyt ve Bahreyn'deki üslere karşılık verdi ve Trump kamuoyu önünde mantıklı olmayacağını duyurdu - bir süper gücün başkanı aklı bir seçenek olarak reddediyorsa, bu artık bir tehdit değil, bir habercidir. Aynı zamanda, kıyıdaki Venezuela'da 7,5 büyüklüğünde bir deprem 1.400'den fazla cana mal oldu; binlerce kişi enkaz altında mahsur kaldı ve kurtarma ekipleri 72 saatlik pencereyle yarışıyor. Ukrayna'daki savaşta ise Ukrayna dronları Rus rafinerilerini ateşe veriyor, Moskova ise iki MiG-29'u imha ettiğini iddia ediyor - savaşta her zaman olduğu gibi yalnızca tek taraftan gelen rakamlar.

Günün daha hafif kısmı

Kapanış için, acıtmayan bir şey. Dünya Kupası'nda İngiltere ve Bellingham gürlüyor, Uruguay ise rezil bir şekilde elendi, Igor Aleksovski ise Makedon adını Elbasan'a taşıyor. NBA'de Brunson gölgeden çıkıp şampiyon oldu ve Makedonya, EuroBasket öncesi pasaportlu bir pivot kazanıyor. Ve son olarak, yaşın sadece bir sayı olduğunun hatırlatması - Mel Brooks 100 yaşına bastı ve hâlâ emekliliği düşünmüyor, gençliğin bir sırrıyla: merak.

Bugünün daha ağır yarısında ortak bir şey varsa, o da yokluktur. Ebeveynler yürürken susan kurumlar, korumasız okul bahçeleri, gişesiz bir sınır, yanıtsız bir hayvanat bahçesi - hepsi Metla'nın her gün sorduğu aynı soruya çıkıyor: sistem, biri onu zorlamak zorunda kalmadan ne zaman kendiliğinden yanıt verecek.