Зад затворени врати, во домовите што треба да бидат засолниште, се случуваат работи од кои се крева коса. Полицијата приведе три лица во неколку одделни случаи на семејно насилство – тепање деца, закани со остри предмети и кршење на покуќнина со секира.

Случаите се различни, но шемата е иста: насилство во кругот на семејството, таму каде што жртвата најмалку може да побегне. Приведувањата покажуваат дека системот реагирал, но прашањето што останува е колку долго траело тоа насилство пред некој да викне полиција – и колку слични случаи никогаш не стигнуваат до пријава.

Семејното насилство на Балканот предолго се третираше како „приватна работа” зад која молчат и соседите и институциите. Секое приведување е добра вест, но вистинската мерка не е колку сторители се фатени, туку колку жртви се заштитени навреме. Дали системот ги штити пред да се случи најлошото, или само реагира откако секирата веќе е извадена?