Венецуела се бори со една од најтешките катастрофи во својата современа историја. Два силни земјотреси, со магнитуди 7,2 и 7,5, ја погодија крајбрежната држава Ла Гваира во близина на главниот град Каракас. Посилниот од нив е меѓу најјаките регистрирани во земјата во последниот век.

Бројките се поразителни. Потврдени се најмалку 1.430 загинати, а според проценки на Обединетите нации, дури 50.000 луѓе се водат како исчезнати. Стотици згради се срушиле, илјадници луѓе се заробени под урнатините. Спасувачките екипи работат во трка со времето – критичниот прозорец од 72 часа поминува, иако може да се продолжи ако заробените имаат пристап до вода и воздух.

На терен пристигнаа спасувачки тимови од Мексико, Шпанија, САД, Велика Британија и други земји – стотици волонтери со надеж дека ќе извлечат уште некого жив. Но операциите се отежнати: нема доволно софистицирана опрема, а урнатините се тешки. „Невозможно е да го спасиме без машини”, вели татко што го бара синот. Друг роднина раскажува дека го слушаат како стенка и се надева дека ќе го извлечат на време.

Зад секоја бројка стои човек и семејство што чека. Претседателот на Народното собрание изјави дека „секој спасен е чудо” – реченица што кажува колку се намалени очекувањата. Балканот ги знае земјотресите од сопствено искуство, од Скопје 1963 до неодамнешните трагедии во соседството, и токму затоа болката на Венецуела не е далечна. Кога земјата ќе се затресе, прашањето секогаш е исто: дали системот бил подготвен, и колку животи можеле да се спасат ако бил.