Donald Trump İran'la savaşın bittiğini açıkladı. „Bugün İran'la savaşı bitirdik", dedi Amerikan başkanı; İran'ın nükleer silah geliştirmeme taahhüdünün müzakerelerin „yüzde 95'ini" oluşturduğunu vurguladı. Kulağa bir son gibi geliyor - ama Tahran'dan hemen bambaşka bir ton geldi.

Açıklamalara göre, ön anlaşma - sözde Katar ve Pakistan'ın arabuluculuğunda „İslamabad Anlaşması" diye adlandırılmış - birkaç kilit noktayı içeriyor. Hürmüz Boğazı'nın deniz ticaretine harçsız tam açılması ve 30 gün içinde hacme dönüş, İran limanlarına yönelik Amerikan deniz ablukasının acilen kaldırılması, Lübnan'daki çatışmaları da kapsayan 60 günlük bir ateşkes ve İran'ın uranyumu BM müfettişlerinin gözetiminde yurt içinde zenginleştirme taahhüdü.

Kâğıt üzerinde bu, kapsamlı bir paket. Sorun şu ki İran imzalamadı. Sözcü Esmail Bağai bunu „spekülatif" ve „henüz hiçbir şey bitmiş değil" diye reddetti; Washington'ı „aşırı talepler" ve „yeni koşullar" öne sürmekle suçladı ve Tahran'ın „kırmızı çizgilerinden" geri adım atmayacağını söyledi.

İşte bir açıklama ile bir anlaşma arasındaki fark burada. Trump bir imza istiyor, İran dondurulmuş varlıklarını hemen istiyor, Washington ise bunları taksitle - itaate bağlı olarak - sunuyor. Bir taraf bir sonu kutlarken diğeri hiçbir şeyin bitmediğini söylediğinde, gerçek genellikle ortada bir yerde, basın toplantısında kimsenin okumadığı ince yazıda durur.

Yine de bir şey kıpırdadı. Açık çatışma şubat sonunda Amerikan-İsrail saldırılarıyla başlamış, ardından İran boğazı kapatıp dünya petrol arzının beşte birini aksatmıştı. Petrol fiyatı Trump'ın açıklamasının hemen ardından yüzde 4,4 düştü - bu da piyasaların, siyasetçilerin aksine, tepki vermek için bir imza beklemediğini gösteriyor. Yeterince „bitmiş" savaş atlatan bir bölge için kuşku sinizm değil - deneyimdir.