Vatkalı ceket modern bir icat değildir - görsel güç için 500 yıllık bir stratejidir, ve şimdi pek fazla sorgulanmadan gardıroplara geri dönüyor. İlk kullanan 16. yüzyılda VIII. Henry'ydi, ve bunu moda olarak değil, siyaset olarak yaptı - daha geniş, daha yoğun, daha tehlikeli görünmek için vatkalı dubletler. İngiliz hükümdarı, benzer kıyafetleri kimin giyebileceğini kısıtlayan özel yasalar bile çıkarmıştı.

Kadınların çok daha uzun süreye ihtiyacı oldu. 19. yüzyılın sonunda, kadınlar iş için sokağa çıkmaya başladığında, biraz omuz konstrüksiyonlu ilk pratik formlar da ortaya çıktı. Elsa Schiaparelli 1930'larda askeri üniformalardan esinlenen bir omuz mimarisi kurdu. İkinci Dünya Savaşı onları işlevsel hale getirdi - kadınlar fabrikalara girdi, giyim uyum sağladı. 1966'da Yves Saint Laurent kollu kadın takım elbisesini meşrulaştırdı.

Ama gerçek „power dressing" dönemi 80'lerde geldi. Kadınlar kurumsal dünyaya girmeye başladığında, omuzlar bir sinyal haline geldi - estetik değil, sızma sinyali. Vatkalı ceket „beni bu toplantıda görmezden gelmeyin" diyordu. O, başbakanlık koltuğundaki Thatcher'dı, „Dynasty"deki Joan Collins'ti, kadının erkekle aynı alanı kapsayabileceği fikriydi - tam anlamıyla, omuzlarıyla.

Bugün bu ceket tamamen başka bir sebeple geri dönüyor. Psikolog Angela Pera, giyimin yalnızca göz için olmadığını söylüyor - duyguyu izlemeden önce iç hissi değiştirir: „yumuşak ama güçlü, dıştan başlar ve içeride her şeyi etkiler." Başka bir deyişle - zor bir gün geçiriyorsanız, vatkalı ceketi giyin. Aynadaki görüntü için değil, odaya girip ilk saniyeyi kimin kaybettiğini göreceğiniz an için. Hâlâ 16. yüzyıldaki aynı matematik, sadece kılıçlar olmadan.