VMRO-DPMNE, Makedonya'nın siyasi retoriği çerçevesinde tanıdık bir mesaj gönderdi: „Makedonya, Venko Filipçe'nin ve onun „mentoru" Zoran Zaev'in politikalarının tekrar kurbanı değildir ve olmamalıdır." Bu, Filipçe'nin bu hafta Avrupa yolunu desteklemek ve VMRO-DPMNE ile anayasa değişiklikleri için olası işbirliği yapma teklifine yanıt.

VMRO-DPMNE'nin açıklamada öne sürdüğü suçlamalar somut: Filipçe „kişisel güvenilirliğe sahip değil", siyasi güç için „yabancı desteğe" bağımlı, ve Zaev ile birlikte kişisel kurtuluş için „Makedonya'nın yeniden paketlenmiş satışını" sunuyor. Bu, VMRO tabanında işleyen bir retorik - ama tabanın dışında somut bir gerçeğe bağlı.

Bu haftanın somut gerçeği şu: Filipçe, VMRO-DPMNE ile anayasa değişiklikleri için ortak sorumluluk önerdi. Bu siyasi bir paradoks. SDSM'nin lideri muhalefetle anayasa değişiklikleri için ortaklık öneriyor - parlamentoda üçte iki çoğunluk gerektiren, Bulgaristan'ın Avrupa entegrasyonu için şart olarak istediği, ve SDSM'nin tek başına geçiremeyeceği aynı değişiklikler.

VMRO-DPMNE belirli bir çerçevelemeyle reddediyor - „yeniden paketlenmiş satış". Bu şu anlama geliyor: parti, onayladığı bir şey için suçlanabileceği bir konuşmada olmak istemiyor. Bu siyasi taktik - ama aynı zamanda siyasi bir blokaj. Anayasa değişiklikleri iki taraf olmadan geçmez. Anayasa değişiklikleri olmadan Avrupa entegrasyonu duruyor.

Açıkça sorulmayan soru: VMRO-DPMNE'nin daha iyi bir planı var mı? Parti Filipçe'nin önerisini reddediyor, ama Bulgaristan'ın taleplerine alternatif çözüm sunmuyor. Bu, alternatifsiz ret politikası - son 15 yıldır Makedonya'nın standart yaklaşımı, ve Makedonya'nın hala AB'de olmamasının nedeni.

Vatandaşlar SDSM'yi beş yıl iktidarda gördü. VMRO-DPMNE'yi beş yıl daha iktidarda gördü. Koalisyonlar gördüler, erken seçimler, üç referandum. Görmedikleri şey: Makedonya'nın her tarafın diğerinin kurbanı pozisyonuna geçmeden nasıl ilerleyeceğine dair bir karar. Bu, hâlâ son cümleyle anlatılmayı bekleyen hikaye - ilk cümleyle değil.