ВМРО-ДПМНЕ испрати порака која во рамките на македонската политичка реторика звучи познато: „Македонија нема и не смее да биде повторно жртва” на политиките на Венко Филипче и неговиот „ментор” Зоран Заев. Тоа е одговор на Филипчевата изјава од оваа недела за поддршка на европски пат и потенцијална соработка со ВМРО-ДПМНЕ за уставни измени.

Обвиненијата што ги изнесува ВМРО-ДПМНЕ во соопштението се конкретни: Филипче „нема личен кредибилитет”, зависи од „странска поддршка” за политичка моќ, и заедно со Заев нуди „расподобран распродажба на Македонија” за личен спас. Тоа е реторика која работи во база на ВМРО – но која, надвор од база, зависи од конкретен факт.

Конкретниот факт е оваа недела: Филипче понуди заедничка одговорност за уставни измени со ВМРО-ДПМНЕ. Тоа е политички парадокс. Лидерот на СДСМ нуди партнерство со опозицијата за уставни измени – истите измени кои бараат две третини мнозинство во парламентот, кои Бугарија ги бара како услов за европска интеграција, и кои СДСМ не може сам да ги избори.

ВМРО-ДПМНЕ одбива со таква стилизација – „расподобран распродажба”. Тоа значи: партијата не сака да биде во истиот разговор каде може да биде обвинета за тоа што го одобрила. Тоа е политички тактика – но и политички блокада. Уставните измени без двете страни нема да поминат. Без уставни измени, европската интеграција застанува.

Прашањето кое не се ставаше отворено: дали ВМРО-ДПМНЕ има подобар план? Партијата го отфрла Филипчевиот предлог, но не нуди алтернативно решение за бугарските барања. Тоа е политика на одбивање без алтернатива – стандарден македонски пристап во последните 15 години, и причина зошто Македонија сè уште не е во ЕУ.

Граѓаните видеа SDSM на власт пет години. Видеа ВМРО-ДПМНЕ на власт уште пет. Видеа коалиции, видеа предвремени избори, видеа три референдуми. Што не видеа: одлука за тоа како Македонија да напредува без секоја страна да се прави жртва на другата. Тоа е приказната која сè уште чека некој да ја изнесе со последна реченица – не со прва.