Avrupa Birliği'nde yakıt temmuzda geçen yılın aynı ayına göre yüzde 16,9 daha pahalıydı. Bu, önünde mikrofon bulunan bir analistin tahmini değil - siyah beyaz yayımlanmış Eurostat rakamları.

Ve rakamın kendisi, en sert nereye vurduğundan daha az ilginç. En yüksek yıllık artış Romanya'da - yüzde 24,2 kaydedildi. Ardından yüzde 22,9 ile Almanya ve Litvanya, hemen arkalarında ise yüzde 22,2 ile Bulgaristan geliyor. Hollanda 22, Finlandiya 20,5. Bu listeye bir kez daha bakın: ilk dört sıçramanın ikisi Balkanlar'daki doğrudan komşularımızda yaşandı.

Birliğin 27 üyesinden 25'inde yakıt bir yıl öncesine göre daha pahalı. Fiyatlar yalnızca Macaristan'da hafifçe düştü - yüzde 0,1, yani istatistiksel sıfır. En düşük artış yüzde 1,2 ile İsveç ve yüzde 3,2 ile İrlanda'da. Malta ise hiç kıpırdamıyor, çünkü orada devlet 2020'den beri yakıt fiyatlarını düzenliyor. Bir ülke, yakıt fiyatının piyasaya bırakılamayacak kadar önemli olduğuna karar verdi ve o gün bugündür pompada sürpriz yok.

Yönü değiştiren ay

Yıllık rakam size yavaş bir trend gibi görünüyorsa, aylık rakam başka bir şey gösteriyor. Temmuzda AB'de motorin yüzde 4,3, benzin yüzde 4,7 zamlandı - hem de haziranda motorinin mayısa göre yüzde 6,4, benzinin yüzde 4,2 ucuzlamasının hemen ardından. Yani haziranda fiyatlar düşüyor ve herkes rahat bir nefes alıyor, temmuzda ise bir aylık yolu geri alıyorlar.

Haziranla temmuz arasında motorin Birliğin 17 ülkesinde zamlandı. En çok Polonya'da - yüzde 13,4, Almanya'da 12,7 ve Yunanistan'da yüzde 12,1. Benzinde tablo bölünmüş: 14 ülkede zam, 12 ülkede ucuzlama. En büyük sıçramalarda yine yüzde 17,2 ile Polonya başı çekiyor, ardından yüzde 11 ile Almanya ve yüzde 7,1 ile İspanya geliyor.

Yunanistan'ın motorin zammında ilk üçte olması, üzerinde birkaç saniye daha durmaya değer bir veri. Burası, bu bölgeden arabayla denize gidenlerin hepsinin içinden geçtiği ülke ve dönüşte depoyu doldurdukları ülke, çünkü orada daha kârlıydı. Temmuzda bu hesap haziranla aynı görünüyor mu?

Siyasi kararın faturasını kim ödedi

Bütün bunların arka planı sır değil. Ukrayna'daki savaş nedeniyle Birlik ile Rusya arasındaki enerji kopuşu, Avrupa'daki istikrarsızlığın ve enerji fiyatlarındaki artışın ana itici gücü. Bu, tüm gerekçeleriyle birlikte Brüksel'de alınmış siyasi bir karar ve bu kararın, her ay Eurostat tablolarında beliren bir bedeli var.

Moskova bunu retorik olarak keyifle kullanıyor. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Brüksel'i defalarca Rus enerjisinden vazgeçmenin uzun vadede Avrupa'yı dünyanın en pahalı enerjisine sahip ekonomik bölgeye dönüştüreceği ve bunun en çok Avrupa sanayisini vuracağı konusunda uyardı. Bu onun tezi ve tam da böyle ses vermekte doğrudan çıkarı olan bir taraftan geliyor - ama Eurostat'ın rakamları onun değil.

Burası genelde Avrupa'nın nasıl dayanacağına dair bilgece bir cümlenin beklendiği yer. Onun yerine tek bir soru: Bir siyasi kararın bedelini Romanya'da yüzde 24, Bulgaristan'da yüzde 22 ile sürücüler ödediğinde, bu rakamlar daha ne kadar sadece ekonomi kalır ve ne zamandan itibaren siyaset olur?