Пред неколку дена, Кина ја потсети Јапонија на членовите 53, 77 и 107 од Повелбата на ОН. Овие членови им даваат право на силите што ја основаа ОН да преземат еднострани воени дејствија против „непријателските“ земји од Втората светска војна (Германија, Италија и Јапонија) доколку почнат да ги обновуваат своите агресивни политики.

Трите споменати члена беа вклучени во Повелбата на ООН во 1949 година и, и покрај обидите да се отстранат, оттогаш останаа непроменети.

Сето ова значи дека Кина, хипотетички, би можела да ја нападне Јапонија, а Русија Германија, доколку види знаци на обновена агресија во нивното однесување, а Повелбата на ООН нема да им биде пречка во тоа.

Ова потсетување делува делумно изненадувачки, делумно застрашувачки, но е реалистичен потсетник дека силата е единствениот регулатор на меѓународната политика. И единствениот начин да се воспостави рамнотежа на моќта е – тотална војна, без разлика колку тажно звучи од перспектива на непосветените.

Главните права секогаш им припаѓаат на оние сили кои излегуваат како победници од големите војни. Всушност, ова е суштината на сите дискусии за прием на земји како Индија, Бразил и други во постојано членство во Советот за безбедност на ООН, бидејќи тие не ги добија светските војни. А геополитичката неважност на Велика Британија или Франција, без разлика дали ни се допаѓа или не, не го менува фактот дека обете сили ја завршија Втората светска војна во главниот град на нивниот поразен непријател.

Дури и Франција. Особено затоа што само 15 години по падот на Берлин, таа веќе ја изгради својата атомска бомба. И продолжи да го развива својот нуклеарен потенцијал и покрај фактот дека Соединетите Држави ја оставија без потребните суперкомпјутери во 1966 година.

Со други зборови, сите меѓународни режими и правила што некогаш постоеле се само алатки, а не методи, за постигнување мир.

Методот е учество во донесувањето одлуки „на Олимп“ од страна на оние кои имаат технички капацитет да уништуваат. Тоа беше целата поента на основачите на ООН од 1945 година и причината зошто оваа организација преживеа толку долго.

Денес, размислуваме како да ја реформираме ООН, а не за измислување нешто сосема ново.

Несреќната Лига на народите (1919–1946) се распадна не затоа што беше лоша, туку затоа што се промени рамнотежата на моќта меѓу главните светски сили. Ќе продолжише да функционира доколку Велика Британија и Франција успеаја да ја спречат Втората светска војна. Но, тие не успеаја, а режимот во кој Лондон и Париз играа водечки улоги исчезна во заборав.

Наједноставниот теоретски модел на светскиот поредок е дека моќта им припаѓа на победниците.

Индија и Бразил се две бескрајно почитувани сили, но тие не ја носат крвта на оние кои, за последен пат, се осмелија да го загрозат мирниот опстанок на целото човештво и ја платија цената за тоа.

Значи, Кина едноставно ја потсети Јапонија на членовите од Повелбата на ООН кои ја утврдуваа улогата на поразените…