На јужниот рт на италијанскиот „чизам”, таму каде што Калабрија гледа кон Сицилија преку Месинскиот теснец, постои село што турситите од Балканот ретко го откриваат. Шила – пет илјади жители, рибарски куќи кои висат над морето, и име што доаѓа од грчката митологија. Локалците ја нарекуваат „малата Венеција”, иако вистинската е оддалечена повеќе од илјада километри. Но сличноста не е во размерот – туку во начинот на кој водата и архитектурата се исплетуваат.

Селото лежи на брегот наречен Costa Viola – „Виолетов брег”. Името не е поетско – тоа е научен факт. Морските алги во овој регион даваат виолетова боја на водата при определени услови, феномен кој во антиката го опишувал и Платон. Во подножјето на Аспромонте, Шила не е само разгледница – таа е и научна аномалија.

Историјата е стара колку и Медитеранот. Првите населувања се поврзуваат со тројански заедници во 5 век п.н.е. Подоцна селото го преживеаја вандалските и сараценските напади. Во 11 век, Норманите го обновија, отворајќи го за трговија. Тврдината Ruffo, изградена за заштита од пирати, сè уште доминира над крајбрежниот четврт Chianalea. А Црквата Marija Santissima Immaculata од 5 век е сметана за најстара христијанска градба во Калабрија.

Селото е поделено на три зони. Marina Grande е плажата за купачите, со песок и спокојна вода. San Giorgio е горниот дел, со улички кои се качуваат како скали. А Chianalea di Scilla е тоа што го привлекува вниманието на сите посетители – старите рибарски куќи изгледаат како да израснале директно од морето, изградени врз карпи кои некогаш биле само дното на заливот.

Кулинарството е едноставно и моќно: сабјарка е кралот на трпезата. Се прави во ролни, на парметижана, на жар, или како италијанска варијанта на бургер. Локалните рибари сè уште користат традиционални бродови со дрвени топки кои претставуваат соѕвездие „Мала Мечка” – наследство кое не е експонат, туку алатка во дневна употреба.

За посетителите што бараат повеќе од плажа, тука се Palazzo Scategna (денес хотел), Villa Zagari од 1933 година (национален споменик), фонтаната Ruffo од 16 век и Fontana dei tre Canali од 17 век. Во плоштадот Piazza San Rocco стои статуа на самата Шила – мистично суштество од Хомеровата „Одисеја” по кое селото го носи името.

За балканскиот патник Шила е блиску – блиску како што е и Албанскиот брег за Италијан. Но за разлика од Токсана или Пуља, овде не сте опкружени со автобуси и групи. Можете да седнете во кафе на Marina Grande во седум часот навечер и да го гледате Стромболи како дими во далечината – и да бидете единствениот посетител на масата без италијански акцент.