Два автомобила застануваат на патот кон Крушопек. Од едниот излегуваат двајца, едниот со остар предмет в рака. Од другиот излегува човек со кого 25-годишниот возач претходно имал недоразбирање. Го репетира пиштолот, го насочува кон него, па го удира со кундакот. Ова не е сцена од филм – ова е полициски билтен од вчера навечер, на дваесет минути возење од центарот на Скопје.

Пријавата е поднесена во СВР Скопје околу 20 часот. Нападнатиот е Е.Ј. од селото Крушопек, скопско. Осомничениот е А.С.В. од Сарај. МВР го формулира тоа со внимателниот јазик на институција која не сака да префрли: „Се преземаат мерки за расчистување на случајот.” Пет збора кои значат сè и ништо.

Она што остана недокажано во соопштението е поважно од она што е кажано. Каква е таа „претходна недоразбирање” што бара двајца луѓе, две возила и огнено оружје за да се разреши на јавен пат? Дали е тоа лична сметка, соседски спор, нешто постаро? МВР не кажува. И тука почнува вистинскиот проблем – не со инцидентот, туку со тоа што после него следи.

Оружјето беше репетирано, но не и испукано. Тоа е границата помеѓу еден полициски билтен и една смртна случка, и таа граница вчера ја држеше единствено нервот на човекот кој го држеше прстот на чкрапецот. Правниот систем не смее да зависи од тоа колку некој бил расположен да пука.

Најнеудобното прашање не е кој го извадил пиштолот, туку како дошол до него. Легално регистрирано оружје кај човек кој решава спорови на патот значи дека системот за проверка кај нас функционира како формалност. Нелегално оружје значи дека системот за откривање функционира исто така. Ниту едната опција не е удобна.

Знаеме што следи. Кривична пријава, можеби притвор, потоа месеци тишина, потоа пресуда за која никој нема да прочита. Затоа овој случај вреди да се запамети со име и место – Крушопек, 5 август, 20 часот. За да може некој за половина година да прашае што стана со него.