Куќата е купена во 2005 година, веќе изградена, и оттогаш е преправана точно онолку колку што било потребно – ниту метар повеќе. Италијанската модна дизајнерка Елизабета Франки својот летен дом во Милано Маритима не го срушила за да гради од нула, туку го прилагодила. „Не беше радикална трансформација, туку балансирање: да ѝ ја задржам душата на куќата, а да ѝ дадам поличен идентитет”, вели таа. Тоа е реченица што вреди повеќе од секој каталог со ентериери.

Милано Маритима лежи на ривиерата на Романја, речиси на самиот брег на Јадранот, на крајбрежје долго деведесет километри. Од шеесеттите и седумдесеттите години наваму местото е точка за претприемачи, уметници и луѓе од шоубизнисот. „Секогаш имало многу препознатлив идентитет, со плажни клубови, борови шуми, историски локали и атмосфера што успеала да се одржи”, објаснува Франки. Секој што бил на Јадранот од другата страна ја знае таа комбинација – бор, песок и локал што работи од шеесеттите.

Светлината како прв материјал

Куќата е распоредена на три ката и распоредот следи една единствена логика. На приземјето се дневниот дел отворен кон градината, бања и перална. На првиот кат се главната спална со бања, уште една спална и два балкона. На последниот кат се преостанатите спални и уште еден балкон. „Сакам секој кат да има јасно дефинирана функција – просториите за споделување и за секојдневен живот се долу, а делот за одмор е замислен да гарантира поголема приватност”, вели дизајнерката.

Над сето тоа стои светлината, а таа не е случајна. „Тоа беше еден од темелните елементи на проектот. Сакав светла, отворена куќа, во која пејзажот природно влегува во внатрешните простории. Светлината целосно го менува начинот на кој ги доживуваме просториите.” Дневниот простор е целосно отворен кон градината и тоа е нејзиниот омилен дел од куќата, затоа што границата меѓу внатре и надвор практично исчезнува.

Помалку значи повеќе, но не е бесплатно

Ентериерот е она што Франки го нарекува есенцијален стил. Топли, светли тонови, контрасти од дрво, никакво полнење на просторот со непотребни предмети. Целта била да се засили природната светлина и врската со надворешноста, а не да се покаже колку предмети може да собере една соба. Кујната намерно ја крши таа логика – изведена е во црно. „Сакам да создавам мали контрасти што изненадуваат без да ја нарушат општата хармонија. Црното дава карактер и ја нагласува светлината на останатите простории.”

Ова е дел каде што лесно се пропушта поентата. Есенцијалниот стил не значи празна соба – значи дека секој предмет што останал внатре мора да си ја заслужи позицијата. Тоа е поскап пристап отколку што изгледа, но е и единствениот што работи во стан од шеесет квадрати. Помалку предмети, повеќе светлина, еден намерен контраст – тоа не бара имот на Јадранот.

Градината е продолжеток на истата идеја. Франки признава дека ги обожава хортензиите, но во куќа покрај море избрала палми, стрелиции и бананови растенија. Наоколу се боровите низ кои трча наутро. Летото верандата станува центар на куќата: долги вечери, разговори, мирис на море и цврчење штурци. „Обожавам да ја делам оваа куќа со луѓе до кои ми е грижа”, вели таа.

На прашањето кој предмет во куќата ѝ е најдраг, одговорот е неочекуван за некој што живее од дизајн. Не е мебел и не е уметничко дело. Фотографиите. „Не сум особено врзана за предмети, затоа што една куќа може да се менува со текот на времето, да се реновира или да се декорира поинаку. Фотографиите остануваат. Тие ја раскажуваат твојата приказна.” Тоа е совет што важи и за куќа на Јадранот и за стан во Аеродром.

Нејзиниот бренд наскоро полни триесет години. За почетоците вели дека помни решителност и многу жртви – тргнала со голем сон и малку ресурси. Најважната поука по толку години во модата, вели таа, е дека талентот сам не е доволен: потребни се дисциплина, упорност и верување во сопствените идеи, дури и кога изгледаат како да одат наспроти струјата. Тоа звучи како реченица за модна кариера. Всушност е и целата логика на куќата.