Три сестри, три венчавки, еден ист дизајнер – и марамче од бабата скриено во секој ракав

Три сестри, три венчавки, еден ист дизајнер. Кога Евгенија, Карлота и Бланка решија секоја да си нарача венчаница од холандскиот креатор Јан Таминиау, тоа не беше случајност – беше начин да ја врежат својата поврзаност во најважниот ден на секоја од нив. „Нашиот однос е многу посебен, ние сме страшно обединети”, вели Бланка.

Сè почна од Евгенија, која работите на Таминиау ги откри на Инстаграм и доживеа, како што вели, љубов на прв поглед: „ако некогаш се омажам, ќе биде во Јан”. Кога се свери, отиде само кај него. Сестрите ја следеа. Евгенија и Карлота се венчаа со разлика од само три месеци во 2026 година – едната во Толедо, другата во Мадрид – а бидејќи и сопрузите им беа од иста дружина, многу гости беа на двете свадби.

Секој фустан раскажуваше различна личност, но со заеднички јазик. Венчаницата на Евгенија беше посвечена, со благо подигнато деколте и структурирана ткаенина. Онаа на Карлота – поромантична, со деколте во форма на чамец и пола што се спушта од колкот. Бланкината – еклектична, како и таа самата. Сите три носеа долги ракави, скромни деколтеа и затворени грбови.

Но најубавото беа деталите што ги поврзуваа. Сите три ги носеа обетките од накитот на нивната мајка, а за церемонијата на велот – семејна мантила стара од 19 век. Секоја сестра криеше во ракавот марамче од нивната баба. „Не беше лесно да се работи со толку многу жени заедно”, признава Евгенија со насмевка, бидејќи секоја имаше свое мислење.

А самиот дизајнер? „Да изработам три венчаници за три сестри беше многу, многу посебно”, вели Таминиау. Во свет каде свадбената индустрија постојано притиска кон поголемо, поскапо, поспектакуларно, оваа приказна потсетува на нешто потивко: дека најтрајниот луксуз на една свадба не е фустанот, туку тоа што останува зашиено во него – семејството.