Претпоследниот ден од мандатот, Александар Вучиќ донел одлука за аболиција и помилување на 49 лица. Самиот ја соопшти бројката, а веднаш и ја раздели: 23 од нив се поврзани со, како што рече, „ужасните настани“ низ кои Србија минува во последната година и пол.

Поделбата е речиси аптекарска. Дванаесет лица од таканаречената новосадска група, предводена од Мила Пајиќ. Единаесет лица што „од другата страна“ учествувале во инциденти против „блокадерите“ – како власта ги нарекува учесниците во протестите и блокадите. „Мене ми е познато само ова име, другите имиња не ми беа познати. Постапив како претседател“, изјави Вучиќ. Одлуката, според него, ја донел спротивно на мислењето на дел од комисијата и на безбедносните служби.

Објаснувањето беше внимателно одмерено – прошка без извинување. Помилувањето и аболицијата се „акти на милосрдие“, рече, донесени поради годините на луѓето, а не затоа што не се виновни. Тие, според него, правеле планови со насилство да заземаат државни институции и во која било земја би добиле повеќегодишни затворски казни. Тој и понатаму „најсилно“ го осудува тоа што го направиле и ќе се бори против нивните политички идеи. Но сака „да го сочува секој млад човек“.

Мекиот тон брзо се скрши. Во истото обраќање новинарите ги обвини за „страшни лаги“ за неговото семејство и раскажа дека секогаш кога им одговарал пристојно се прашувал дали ги предал сопствените деца. Милосрдие за едните, сметка за другите – и сето тоа четири недели пред изборите на кои е прв на листата.

Во Македонија зборот аболиција има своја тежина уште од 2016 година, кога тогашниот претседател Ѓорге Иванов со еден потпис аболираше 56 лица поврзани со аферата со прислушувањето, а по масовни протести одлуката ја повлече. Лекцијата оттаму е едноставна: аболицијата никогаш не е само правен акт. Таа е порака. Прашањето е до кого е упатена оваа – до младите што ги помилува, или до гласачите што треба да видат претседател кој „простува“ на заминување?