По четири години отсуство од меѓународната сцена, Кејт Мидлтон се врати – и не во некој царски двор, туку во една предучилишна установа во Реџо Емилија. Целта на двенската посета во северна Италија: проектот за раното детство кој таа лично го води преку The Royal Foundation.

Прв ден – и првото изненадување. Принцезата зборуваше течно италијански цел ден, нешто што дури и постојаните набљудувачи на британската кралска куќа го забележаа. Зошто е тоа важно? Затоа што таа е следната кралица – и дипломатската компонента на нејзината улога веќе се испишува. На француски е добра одамна; пред неколку месеци ги изненади сите со велшки. Сега – италијански.

Главната станица беше „Ана Франк” – градинката изградена од локалните жители во 1964 година. Кејт учествуваше во работилница „зборови во ветер”, каде децата и таа испишуваа лични пораки. „Децата го доживеаја тоа со голема смиреност,” рече Аналиса Работи, едукаторката која ја водеше сесијата. Сцена која не би била поинаква и во кое било балканско село – деца, белешки на хартија, една возрасна жена која ги слуша.

Италијанскиот ѝ донесе и еден неочекуван момент. Кога чу некој да зборува за „лупо” (волк), Кејт се запре и кажа за нивниот покоен куче, кој носеше токму такво име – „Лупо”. „Не беше многу голем,” вели таа, „но имаше карактер.” За момент, не беше принцеза, беше човек на 43 години кој некогаш имал куче што го изгубил.

Децата ѝ подарија бела роза и материјали од работилницата. Таа сподели ербацоне – тестенина со билки, локален специјалитет – со сите присутни, и им се заблагодари пред заминување.

Прашањето кое стои зад целата приказна е помалку гламурно: што всушност значи едно вакво патување? Освен фотографии, освен меки моменти, освен новинари. Кејт Мидлтон не патува едноставно – таа е стратегиски пуштена сега за прв пат по болеста, во контролирана средина, за работа која е „безбедна” (деца, образование) но која сигнализира дека е спремна за поголеми мисии. И тоа е важно. Британската монархија се пресметува, а Кејт е во центарот на тие сметки.