Арсенал по 22 години повторно е првак на Англија. Не зашто пукна силно во последното коло – туку зашто Манчестер Сити се сопна на Борнмут и неможеше повеќе да се крие зад изговорите. Реми 1:1 на јужниот брег, и трофејот замина за северен Лондон.

Сити мораше да победи за да го одржи во живот првенството до последното коло. Не успеа. Тоа значи дека Артета и неговите момци го кренаа првиот лигашки трофеј од ерата на Венгер – дваесет и две сезони откако последен пат го држеа.

На терен, сликата беше уште посурова за Гвардиола. Борнмут поведе преку Џуниор Крупи, кој ја заврти топката во горниот агол – убав погодок, типичен за тим што нема што да губи и игра без страв. Домашните потоа испуштија уште најмалку три прилики да дотолчат, и тоа им се прости само затоа што Холанд во судиските минути спаси точка за Сити.

Но точката не вреди ништо кога ти треба три. Календарот на Гвардиола беше преполн – пет натпревари за три недели, плус финалето на ФА купот против Челси во сабота. Тимот изгледаше истрошен. Промените не функционираа: Ковачиќ наместо Мармуш не донесе ништо, а Семеnjo и Бернардо Силва беа толку бледи што Пеп ги извади пред 60-та минута.

Шерки и Фоден влегоа да внесат свежина. Не создадоа ниту една прилика. Кога твојата суперкласа од клупа не може да направи разлика против Борнмут дома, тогаш проблемот не е во ротацијата – проблемот е во главата.

Гвардиола сега си заминува во неделата против Астон Вила со скршен сон за уште една титула, но со две купови во витрината и (по сè изгледа) збогум од клубот. Енцо Мареска, неговиот поранешен помошник, се споменува како замена. Италијанец од Сити академијата што го најде патот наназад – познат балкански сценарио, само што кај нас тоа обично завршува со скандал, а не со договор.

А Артета? По години потсмев дека „Арсенал секогаш испушта на финале”, сега ја има титулата. Прашањето сега е поинакво: може ли да направи династија, или ова е само еден добар циклус среде ера на Сити која завршува? Сити ќе биде различен следната сезона. Премиер лигата исто.