Кога ќе ги слушнеш зборовите „кнезот од Монако”, умот веднаш скока на лазурната ривиера, казината и тенките палати на нагнатиот рид над Средоземјето. Што малку се знае: првото вистинско потекло на династијата Грималди не е во Монако, туку во Италија. Чева во Пиемонт и Милезимо во Лигурија се двете италијански гратчиња кои генетски, историски и политички ја држат сите алки на семејството кое денеска управува со едно од најмалите европски кралства.

Врската се официјализира во 1503-та, кога Сестарине Грималди, ќерка на Ламберт Грималди (господар на Монако), се венча за Шарл Гарезио, маркиз на Чева. Од тогаш постои плочка во театарот Маренко во Чева која потврдува дека ова мало гратче е официјален дел од историската мрежа на куќата Грималди. Алијансата прерасна во крвен пакт во 1528-та, кога двете семејства се обединија под името Чева-Грималди. Принцот Алберт и неговата фамилија повеќепати посетиле двата гратчиња институционално – сигнал дека Монако и денеска го почитува тлото каде корените се.

Чева е сместена на стратешки премин помеѓу Пиемонт и Лигурија, влез во долината Танаро. Тоа е причина зошто еден мал град беше важен низ цел среден век. Беше независен маркизат од околу 1142-та, со сопствена монета. Кога во првата половина на 16-ти век беше припоен кон Војводството Савоја, тоа го заклучи неговото место во европската политика. Реката Танаро и нејзините притоки прават регионот биоразновиден – и оттаму, гастрономски, на врвот.

Денеска Чева е позната по две работи: сирењето кое римскиот историчар Плиниј Постариот веќе го фалел како „caseo cebanum”, и тартуфите. Пазарот на тартуфи во Чева е еден од најважните во Италија, а градот од 1960-та носи неофицијална титула „Главен град на габите”. Ако треба да видиш нешто конкретно: тврдината Forte di Ceva што се спротивставила на наполеонските војски, црквата на Свети Марија Асунта од раниот 17-ти век, средновековните портици, и џиновската жолта клупа на Big Bench Community Project од каде имаш панорама на цело гратче.

Милезимо е приказна за себе – вклучен во листата на најубавите села во Италија. Лежи на десниот брег на реката Бормида, обвиен со густи шуми, и тоа е тлото каде ловците на тартуфи доаѓаат секоја сезона. Делумно е во природниот парк Bric Tana. Основан 1206-та, кога Енрико II Дел Карето го опкружил селото и локалниот дворец со ѕид кој се памти и денес.

Дворецот на Дел Карето денеска е центарот на старото градско јадро, со изложби и концерти на класична музика. Тука е и средновековниот фортификуван мост со одбранбена кула со гибелински назабувања – еден од најфотографираните моменти на Лигурија. На стапка оддалечен е Наполеонскиот музеј во Вила Скарцела, како и две средновековни цркви – „Свети Марија Extra Muros” со зачувани фрески од 12 век и „Богородичино посетување и Свети Антониј” од 1467-та. За балканските читатели кои сакаат да слетаат на италијанскиот север без масите на туристи: ова е алтернативата на Пиемонт. Иста храна, иста архитектура, нула автобуси од Германија.