Кога Илон Маск најавува нешто грандиозно, обично следува бран воодушевување – овој пат, наместо тоа, следуваат прашања. Идејата за дата центри во орбита, кои наводно ќе го решат гладот за пресметувачка моќ што го мачи целата вештачка интелигенција, наиде на скептицизам од местото каде што најмалку би се очекувало – од луѓето што самите инвестираат милијарди во истата индустрија.

Најгласен меѓу скептиците е Масајоши Сон, извршниот директор на SoftBank, фондот што влева огромни суми во ВИ инфраструктура на Земјата. „Која е поентата на дата центри во вселената?”, прашува Сон отворено. Според него, градењето вакви објекти во орбита „нема многу да ги намали трошоците” и ќе трае предолго. Неговата поента е едноставна: „Во битката за ВИ, следните неколку години се многу поважни од она што можеби ќе се случи за една деценија.”

Сон не е сам. И Сем Алтман од OpenAI ја доведе во прашање временската рамка на Маск. Аргументот е технички, но логиката е секому јасна – проблемот со пресметувачката моќ е сега, а решение што ќе биде готово дури за десет години не помага никому денес. А дури и да успее, цената би била огромна.

Се разбира, вреди да се прашаме и кој што добива од овој скептицизам. SoftBank е длабоко вложен во дата центри на Земјата – секое решение од вселената директно му се заканува на тој модел. Тоа не значи дека Сон греши, но значи дека и неговата критика не доаѓа од чиста загриженост за иднината на технологијата. Во оваа индустрија, и пофалбите и критиките обично имаат сметка зад себе. Прашањето за обичниот корисник останува исто – кога толкави пари се вложуваат во орбитални соништа, кој на крајот ја плаќа сметката за струја што овие машини ја голтаат?