Седумдесет и три отсто од граѓаните имаат плата под просечната. Половина од вработените земаат меѓу 24.000 и 36.000 денари месечно. А минималната потрошувачка кошничка чини околу 70.000 денари. Пресметката е сурова: половина од работниците не можат да ги покријат основните трошоци за живот ниту со две плати.

Бројките ги изнесе членката на извршниот одбор на СДСМ Симона Цветановски, повикувајќи се на податоци од Управата за јавни приходи за 2025 година. Но оставете ја настрана политичката етикета – бројките се тие што зборуваат, а тие доаѓаат од официјална државна институција, не од партиски памфлет.

Кога „просечната плата“ станува статистичка илузија што ја надминуваат помалку од третина од граѓаните, тогаш просекот престанува да значи нешто. Тој е повлечен нагоре од мал број високи примања, додека мнозинството живее длабоко под него. Просечната плата е добра за наслови и за меѓународни споредби; за домаќинството во кое влегуваат 30.000 денари, таа е само бројка на хартија.

Минималната потрошувачка кошничка од 70.000 денари наспроти плата од 36.000 денари не е апстракција – тоа е математика што секое семејство ја прави на крајот на месецот. Струја, кирија, храна, лекови, деца. Кога основната сметка не се затвора ниту со две плати, разликата се покрива со кредити, со заеми од роднини, или со откажување од работи што некогаш се сметале за нормални.

Опозицијата бара минималната плата да се крене над 600 евра. Власта ќе одговори со свои бројки и свои проценти – така оди играта. Но додека партиите се пресметуваат кој колку кренал или урнал, семејствата во земјава живеат со истата сурова аритметика. И таа аритметика не гласа за никого.