Постои една облека што ја решава најдосадната утринска пресметка – што со што – затоа што нема со што. Комбинезонот е едно парче. Го облекуваш и си готов. Оваа сезона тој се враќа во продавниците како одговор на враќањето во градот, а цените се движат од триесет и пет до педесет и шест евра.

Кројот што се повторува низ речиси сите модели е ист: широка ногавица, стегнат струк, чист деколте, и материјал што дише. Тоа не е случајно. Широката ногавица издолжува, стегнатиот струк создава линија што правата ногавица ја брише, а лененото или вискозното платно е единственото што издржува триесет степени во канцеларија без клима.

Меѓу моделите има ленен бомбачо на пруги за околу четириесет евра, со еластична лента на грбот и врзување околу вратот. Има бежов флуиден модел со тркалезно деколте и без ракави, најевтин во групата. Има кафеав со мао-јака и појас, најскап од сите. Има и асиметричен модел со едно голо рамо, во сенф или црвено.

Она што комбинезонот навистина продава не е кројот, туку отсуството на одлука. Модната индустрија со децении ни продава можност за избор, а потоа наплаќа за производ што изборот го укинува. Кога една облека замени два дела од гардеробата, тоа не е поедноставување – тоа е преместување на трошокот.

За балканскиот читател тука има уште еден слој. Кај нас комбинезонот долго беше работна облека, буквално: униформа на механичар. Модната индустрија го зема тој крој, го скрои во лен, го качи на четириесет евра и го врати како тренд. Не е тоа злоупотреба, тоа е точно она што модата отсекогаш го прави. Само вреди да се знае што точно се купува кога се купува.