На 29 јули 1981 година, пред катедралата „Свети Павле“ во Лондон, Дијана и Чарлс се бакнаа јавно. Тоа не беше во протоколот. Британскиот двор дотогаш не правеше такви работи – венчавката беше државен чин, не љубовна сцена. Она што тогаш изгледаше како мал излез од редот стана правило што половина Европа го копира и денес.

Прв го презедоа Сара Фергусон и принцот Ендру, на 23 јули 1986 година во Вестминстерската опатија – и не се задржаа на еден бакнеж, туку на два. Оттаму пресликувањето тргна низ континентот.

Секој двор го прилагоди по свој вкус

Мете-Марит и престолонаследникот Хокон во катедралата во Осло на 25 август 2001 година. Максима и Вилем-Александар во Амстердам на 2 февруари 2002 година – два бакнежа, првиот кус и срамежлив, вториот подолг. Мери и Фредерик во Копенхаген на 14 мај 2004 година, а само осум дена подоцна, на 22 мај, Летисија и Фелипе во мадридската катедрала „Ла Алмудена“, со бакнеж што изворите го опишуваат како срамежлив, донекаде свечен, но многу приврзан.

Викторија и Даниел Вестлинг во Стокхолм на 19 јуни 2010 година. Потоа најгледаниот од сите: Кејт и Вилијам на балконот на Бакингемската палата на 29 април 2011 година, пред повеќе од половина милион собрани луѓе – повторно два бакнежа. Шарлин и принцот Албер во Монако, на почетокот на јули истата година, се задржаа на краток и дискретен – монегашкиот протокол не отстапува лесно.

Магдалена и Кристофер О’Нил во 2013 година се бакнаа на скалилата на дворската капела. Софија и Карл Филип во 2015 година, каде принцот ѝ го држеше лицето со двете раце. Меган и Хари на 19 мај 2018 година избраа скалила пред балкон – бакнеж што печатот го опиша како природен и полн со љубов. Потоа Јуџини и Џек Бруксбенк истата година, Габриела Виндзор во 2019 година, а Нина Флор и принцот Филипос во Атина на 26 јуни 2021 година, среде бели ливчиња.

Што всушност се случи

Четириесет и пет години подоцна, бакнежот на скалилата е задолжителен кадар. Фотографите го чекаат, публиката го бара, а секоја двојка што не го изведе добива наслов за тоа што не го направила. Гестот што настана како отстапување од формата стана нова форма – што е судбина на речиси секоја традиција.

Иронијата е дека тој бакнеж од 1981 година денес се памети како почеток на нешто топло, а бракот што го започна заврши онака како што заврши. Кралските свадби умеат да произведат симбол што ќе го надживее токму она што требало да го симболизира.