Стан од 200 квадрати во Чамбери, една од постарите и погустите населби на Мадрид, преуреден околу една единствена одлука: терасата да не биде дополнителна површина, туку соба. Проектот е на студиото за ентериер на Алберто Торес, а го водел Давид Гонзалез. Фотографиите се на Амадор Торил.

Она што го прави проектот вреден за читање не е квадратурата. Тоа е што целиот стан е организиран околу поглед кон надвор – и тоа во град каде летото трае толку долго што надворешниот простор би требало да е норма, а сепак најчесто завршува како склад за фрижидер и кутии.

Дневната како еден непрекинат простор

Дневната, трпезаријата и кујната се спојуваат во една зона. Бела тапацирана гарнитура со обвиткани линии стои како смирувачки центар, а масичка од дрво и стакло внесува топлина што белата ткаенина сама не ја носи. Килим од природни влакна, дискретни шари на перниците и една преголема саксија со зеленило ја завршуваат композицијата.

Подот е од светло дрво и оди без прекин низ целата дневна зона. Тоа е трик што работи и на 60 квадрати: една подна површина без праг, без промена на материјал, и просторот веднаш изгледа поголем отколку што е. Полица од дрво со книги и растенија прави тивок премин кон кујната, без ѕид и без врата.

Трпезаријата и кујната

Масата во трпезаријата е скулптурална, со органска форма, придружена со тапацирани столици во неутрални тонови. Над неа виси светилка во форма на полумесечина што ја фокусира светлината токму врз масата, а златни свеќници внесуваат метален детал без да го оптоварат просторот.

Кујната оди во спротивна насока од сè останато во станот – графитно темни елементи, отворени полици од светло дрво и бледи работни површини. Островот истовремено е работна површина, неформален шанк и место каде луѓето стојат кога има гости. Столчиња од темна кожа и точкасти светла на плафонот ја држат урбаната нота.

Тука се спојуваат внатре и надвор

Кујната излегува на терасата преку голема лизгачка стаклена врата, облечена со лесни бели завеси. Тоа е точката на која целиот проект се потпира: не сте на балкон што се гледа од кујната, сте во кујна што продолжува навон.

Терасата како продолжение на куќата

Надворешната трпезарија е поставена како вистинска маса – бел прибор, жолти детали, шест столици од плетено влакно. До неа зона за лежење со лежалки и сончобран, под зелена тенда. Дрвениот под однадвор разговара со материјалите внатре, наместо да го прекине.

Поглед – кровови на Мадрид. Идејата не била да се направи убава фотографија за јуни, туку простор што работи и во септември и во март. Средоземна логика, применета на град што не е на море.

Спалната, бањата и гардеробата

Главната спална оди во потполно друг регистар: мека тапацирана табла во придушено сиво-зелено, постелнина во бледорозово и крем, перници со цветни мотиви. Заоблена фотелја во светол тон за читање и облекување, долги проѕирни завеси што ја филтрираат уличната светлина без да го затворат погледот, и дебел килим под нозе.

Бањата до неа е збир од воздржаност: двоен умивалник од беж камен, хромирани батерии на ѕид, огледало преку целиот ѕид што ја умножува дневната светлина. Единствената декорација се свежи цветови во сини тонови и скулптурални дозатори. Туш кабина од речиси невидливо стакло.

Гардеробата е тесна, и тоа е најкорисниот дел од целиот проект. Бели кошули порамнети една до друга, плетени корпи на горните полици, долни елементи со чисти линии. Ништо од тоа не бара повеќе квадрати – бара одлука што каде да стои и светло што го покажува тоа.

Втората спална

Втората спална ја менува палетата без да излезе од логиката на станот: неутрална постелнина со прекривка во топла боја на печена цигла, апстрактна слика над креветот и ламба за читање. Тоа е доволно за просторот да добие сопствен карактер, без да изгледа како да припаѓа на друг стан.

Целиот проект се потпира на три зборови што студиото ги нагласува: ред, смиреност, светлина. Ниту еден од нив не чини пари. Она што чини е одлуката да не се пополни секој агол – што е најтешката одлука во дом каде сè уште има место.