Не станува збор за тоа колку чинат работите, туку колку кажуваат: што ќе го замени тивкиот луксуз во домовите до 2027

Постои една реченица што ги руши последните десет години на инстаграм-уредување домови: „Не станува збор за тоа колку чинат работите, туку колку кажуваат.“ Ја кажува Давид Гонзалез, ентериерен дизајнер и косопственик на студиото Алберто Торес, и таа е основата на она што тој го нарекува најден луксуз – насока што според него ќе ја обележи декорацијата во 2027 година. Ако „тивкиот луксуз“ беше за квалитет без логоа, ова е за нешто потешко: за предмети со биографија.

Првото правило е за брзината. Домот не треба да се заврши одеднаш. Треба да се создава постепено, слој по слој, како што се создава животот во него. Тоа звучи убаво додека не се сфати што всушност значи – дека комплетно опремен стан за две недели, купен во еден салон од еден каталог, по дефиниција нема да го има тоа. Тука Балканот е во предност без да знае: половина од нашите домови се точно такви, натрупани со работи од три генерации, и со децении тоа се сметаше за недостиг.

Враќањето на винтиџот и на бабината декорација. Постарите предмети, вели Гонзалез, носат нешто што не може да се репродуцира: сеќавање. Ова не е носталгија по еден период, туку мешање на повеќе периоди во иста просторија. Витрината, столот од дедовата куќа, сервисот што стоел неотворен – сето тоа наеднаш е тренд, откако триесет години се фрлаше на отпад или се продаваше за ситни пари.

Помалку предмети, но со приказна. Наместо предметите да се бираат по тоа дали се совпаѓаат естетски, се бираат по тоа дали значат нешто. „Не е потребно да се пополни куќата: тајната е во тоа да избереш помалку и да чувствуваш повеќе“, вели Гонзалез. Ова е делот што ќе го иритира секој што сака симетрија, но има смисла – предмет на празна полица дише, а десет предмети на иста полица се мебел.

Еклектично, но со заедничка нишка. Мешањето стилови не значи хаос. Потребен е еден елемент што ги врзува – боја, материјал или тема – инаку просторијата почнува да личи на продавница со половни работи. Тоа е разликата меѓу дом што собирал предмети и дом што ги трупал.

Ракотворбата како основа. Изработеното со рака внесува човечка трага што масовното производство не може да ја имитира. Тоа е добра вест за секој што знае каде да купи керамика, ткаенина или дрво директно од човекот што ги правел – а во нашиот регион таквите луѓе сè уште постојат, само повеќето од нив продаваат по цени што западните дизајнери би ги нарекле смешни.

Материјали што добиваат со времето. Кожа, дрво, камен – природните материјали создаваат патина и карактер како што минуваат годините. Тоа е спротивното од сè што индустријата продавала претходната деценија, кога идеалот беше површина што изгледа исто и по десет години. Тука се врзува и следното правило: збогум на совршенството. Видливата истрошеност и трагите значат дека некој навистина живее таму, наместо просторот да изгледа како изложбен салон.

Вистинскиот луксуз не се мери во пари. Тоа е заклучокот и, да бидеме искрени, тоа е и најзгодната реченица за една индустрија што сепак продава мебел. Но „најдениот луксуз“ не го заменува тивкиот луксуз – тие се сојузници. Едниот носи квалитетна основа, другиот носи лична приказна. Прашањето за домаќинството што сега реновира е едноставно: колку од тоа што го фрламе како „старо“ ќе го купуваме назад за пет години?