Осумдесеттите се вратија, но не онака како што навистина изгледале. Социјалните мрежи се полни со слики генерирани со вештачка интелигенција што ја продаваат својата верзија на деценијата – сјај, неон, преувеличување. Вистинските фотографии од тие години раскажуваат нешто помирно и, искрено, поносливо.

Формулата е препознатлива: подложени раменици, обетки во XL формат, фармерки со висок струк, нагласен струк и обем во косата. Тоа не било декорација – тоа била архитектура. Секое парче имало задача да ја држи формата, а не да привлекува внимание само по себе.

Изабел Прејслер во 1980 година, во прошетка со ќерка си Тамара Фалко низ Мадрид, носела светлосина блуза со структурирани раменици, чоколадна тесна сукња и чевли во истиот тон. Златен накит, скулптурални обетки, косата собрана назад. Ниту едно парче не се бори со другото – тоа е разликата меѓу тогаш и денешните комбинации.

Дијана од Велс во истата деценија влезе во кројот. Сако со изразени раменици и сатенски ревери, сукња до колено, светлосина блуза на точки како контраст, чевли со ниска потпетица, златни обетки. Фотографијата од доделувањето на наградите „Дафодил“ во Свонси во 1989 година е добар потсетник дека нејзиниот стил не почнал со црниот фустан за одмазда.

Марта Чавари, „ит герл“ на својата генерација, живеела во подложени раменици и тесни сукњи. Нати Абаскал одела на монохроматски комбинации – бел мини фустан со структурирани ракави и цветни детали, обемна коса, преголеми бисерни обетки со зелени реси. Каролина од Монако во Париз во 1989 носела сè во црно, со скулптурална јака и палто чија леопардова внатрешност се откривала само во од.

Тоа последното е најдобриот час по стил во целиот текст. Шарата не била на надворешната страна на палтото. Таа се појавувала само кога човекот се движи. Денес тоа би било пост, тогаш било знак дека некој се облекол за себе, не за камерата.