Четириесет години во индустрија што секои шест месеци се откажува од себе

Четириесет години во бизнис што живее од тоа секои шест месеци да прогласи дека сè од претходните шест месеци е застарено. Ханибал Лагуна ја одржа својата ревија во Кристалната галерија на Палатата Сибелес, на Неделата на модата во Мадрид, и колекцијата се вика ЛУМИНАЗ – пролет-лето 2027.

Она што го кажува е поинтересно од тоа што го покажува: елеганцијата не разбира минливи трендови. Тоа е реченица што од кој било друг дизајнер би звучела како изговор за тоа што не се менува. Од човек што штотуку го доби наградата за национален дизајнер на Неделата на модата во Мадрид, звучи како теза.

Колекцијата работи со материјали што ја фаќаат светлината и ја враќаат во златни отсјаи. Цветни мотиви во две крајности – минијатурни и преголеми. Вез со детали, накитени парчиња, бисери. Архитектонски линии наспроти ткаенини што течат. Слоеви од проѕирност.

Сето тоа може да се преведе на еден јазик што балканскиот читател го разбира веднаш: ова се фустани што се прават со рака и бараат часови. Не се произведуваат, се работат. И тука е разликата што целата модна индустрија ја замаглува со зборот „луксуз“ – луксуз денес најчесто значи скапо лого на масовно производство, а вакви работилници се сè поретки токму затоа што нема кој да ги плати часовите.

Модната недела во Мадрид оваа сезона има и Агата Руис де ла Прада со колекција во бои, Хуан Видал со спортска инспирација и колумбиската Агуа бај Агуа Бендита како добитник на наградата за меѓународен дизајнер, која донесе везови со цвеќиња од Медељин. Различни јазици, иста поента – веднаш препознатлив потпис.

Прашањето што остава ревија од четириесетгодишен опус не е дали фустаните ќе се продадат. Тоа е дали некој ќе умее да ги направи за дваесет години. Бидејќи трендот се копира за една недела, а везот бара занает што се учи со години и нема кој да го плати додека се учи.