Вљубеноста не пропаѓа. Таа истекува – и тоа е предвидено. Терапевтката за парови Тереза Оуро го кажува тоа со реченица што многумина би сакале да ја чуеле десет години порано: додека сме вљубени, во мозокот се случува „инхибиција на критичкото расудување – не ги гледаме недостатоците на таа личност“.

Значи не станува збор за тоа дека партнерот „се променил“. Станува збор за тоа дека привремено сме биле лишени од способноста да гледаме. Според истражувањата што ги наведува Оуро, интензивната фаза трае обично од дванаесет до осумнаесет месеци, со голема разлика од човек до човек.

Има еден детал што вреди внимание: врските на далечина ја продолжуваат таа фаза. Не затоа што се посилни, туку затоа што ја нема секојдневната навикнатост – човекот кого го гледаш еднаш месечно нема шанса да ти досади. Колку бракови на Балканот се држат токму на печалба и на растојание, и колку од нив би издржале ако двајцата живееле заедно секој ден?

Она што доаѓа потоа Оуро не го опишува како пад. Преминот се случува кога „парот престанува да се потпира само на едно неконтролирано чувство и почнува да се гради од избор“. Тоа е разликата меѓу тоа да останеш затоа што не можеш поинаку и да останеш затоа што одлучуваш.

А одржувањето не се случува во големите гестови. Според истражувањето на Готман, што статијата го наведува, она што вистински се брои се малите секојдневни моменти на вистинска поврзаност – кога едниот раскажува како му поминал денот, а другиот навистина слуша. Не годишнина, не подарок, не патување. Пет минути внимание во кујната.

Тоа не е романтично колку што би сакале да биде. Но ако вљубеноста е состојба во која не гледаме јасно, тогаш она што доаѓа после неа е првиот пат кога навистина одбираме – со отворени очи.