Брисел ѝ понуди на Канада место во ЕУ, Трамп веднаш се закани – на Европа

Урсула фон дер Лајен застана пред Европскиот парламент и предложи нешто што досега не постоеше во правото на Унијата: Канада како прва придружна членка. Во салата седеше и канадскиот премиер Марк Карни. Реакцијата од Вашингтон не чекаше ни еден ден.

Доналд Трамп, прашан на аеродромот во Шарлот што мисли за идејата, ја нарече смешна. Потоа додаде реченица што вреди да се прочита двапати: ако го процени тоа како непријателски чин, ќе воведе многу високи царини или целосно ќе ја прекине трговијата со Европа во повеќе сектори. Не со Канада. Со Европа.

„Канада е очаен трговски партнер“, изјави Трамп. Сепак, остави простор за договор доколку намерите се покажат како добри – а во спротивно, како што предупреди, следуваат исклучително високи царини.

Логиката овде е достојна за внимание. Една суверена држава преговара со друга суверена заедница за формат на соработка, а трета држава најавува казна затоа што не била прашана. На Балканот таквиот речник го препознаваме без превод.

Предлог што ги изненади и оние на кои им се однесува

Придружно членство како статус не постои во правото на Европската унија. Тоа значи дека фон дер Лајен понуди нешто што допрва треба да се измисли, и тоа го понуди пред камери, а не по тивки консултации со европските престолнини. Тие, како што беше соопштено, беа изненадени.

Уште поинтересно е што и Канаѓаните се оградуваат. Идниот канадски амбасадор при ЕУ, Џонатан Вилкинсон, брзо ги стиши шпекулациите во Стразбур: „Сè уште не сме во таа фаза. Фокусирани сме на постигнување конкретни резултати.“ Карни, пак, повика на единствен сојуз со Унијата, но внимаваше да не ја поддржи директно идејата за придружно членство.

Значи: комисијата понуди, засегнатата страна се повлече, а Вашингтон веќе се заканува. Три реакции на еден говор, и ниту една од нив не личи на координиран план.

Зошто Канада воопшто гледа кон Европа

Изјавите на Трамп доаѓаат среде трговската војна меѓу САД и Канада, поради која Отава се обидува да ја намали економската зависност од Вашингтон. Тоа е целиот контекст. Земја која со децении се потпираше на еден пазар одеднаш бара втор излез – и веднаш открива дека самото барање се третира како предавство.

Дали таквата реченица ви звучи познато? Држава која сака да ги прошири опциите, и партнер кој тоа го чита како непријателство наместо како нормално однесување на суверена земја. Патот кон Унијата, се чини, не е тежок само за оние што чекаат на нејзината врата.

Прашањето кое останува не е дали Канада ќе стане придружна членка – тој статус е сè уште поим без содржина. Прашањето е колку долго Европа ќе прима вакви пораки без да одговори на нив.