Фустанот исчезна во егзил и се најде по 56 години: грчката кралска свадба од 18 септември 1964

На 18 септември 1964 година, во атинската катедрала Благовештение, се омажи една деветнаесетгодишна данска принцеза за грчки крал што владееше само шест месеци. Пред точно 62 години. Константин имаше 24 години и на тронот седна откако неговиот татко почина од рак на желудник. Ана Марија ја смени протестантската вера за грчката православна за да може да се омажи. Никој тогаш не знаеше дека тоа е почеток на последната грчка кралска свадба.

Се запознале кога таа имала дванаесет години, за време на негова посета на Копенхаген. Пријателството почнало кога тој наполнил деветнаесет. Кога станал крал, чекал таа да стане полнолетна за да се омажи. Тоа е приказна што во дворски кругови ја раскажуваат како романса, а гледано однадвор е и распоред во кој сите чекаат календар.

Невестата дојде со кочија, како и младоженецот, придружен од мајка му, кралицата Фредерика. Обредот го водеше архиепископот Хрисостом Втори. Круните на Романовците над главите на младенците ги држеа европски владетели – Харалд од Норвешка, Карл Густав од Шведска, Чарлс од Англија и Хуан Карлос од Шпанија. Четворица што подоцна сите ќе седнат на свои престоли, во соба во која никој не знаеше кој ќе го изгуби својот.

Во 11:30 часот, 101 топовски истрел ѝ ја соопшти на Грција новата кралица. Над 1.000 гости од сите големи кралски куќи, аристократија и високо општество.

Фустанот беше едноставен, и тоа беше намерно. Го создадоа данските дизајнери Холгер Блом и Јорген Бендер – шлеп од шест метри, мат сатен и струк под градите, инспириран од француската дворска мода од почетокот на деветнаесеттиот век. Деколте во форма на чамец, француски ракави и набори на градите. Фустанот исчезна во декември 1967 година, кога семејството замина во егзил во Рим, и се појави повторно дури во ноември 2023 година, при реновирање на палатата Татои – поранешната резиденција на грчкиот двор. Педесет и шест години во една просторија што никој не ја отворил.

Превезот не беше нов. Чипка од Ирска во стил Јулиета, која претходно ја носеле и нејзината мајка и нејзината баба. Баба ѝ, Маргарета од Конот, го носела истиот превез кога се омажила за шведскиот крал Густав Шести Адолф, во капелата Свети Ѓорѓи во Виндзор.

Тијарата беше подарок од еден Египет што веќе не постои. Ја изработил Картје, а египетскиот и судански хедив Абас Втори ѝ ја подарил на принцезата Маргарета од Конот во 1904 година. Се запознале на бал во палатата на вицекралот во Каиро. Дијаманти и ловорови спирали, преку шеесет години подоцна на глава на невеста во Атина. Околу вратот носеше и крст од брилијанти.

Шлепот го носеа шест принцези: Ирена од Грција, Ана од Обединетото Кралство, Кристина од Шведска, Маргарета од Романија, Татјана Радзивил и Клариса од Хесен. Сите во бело, со маши на струкот и извезени рабови.

По обредот, поворката тргна кон кралската палата во Атина. Владеењето траеше помалку од една деценија. Пет деца – Алексија, Павле, Николас, Теодора и Филип – и еден егзил што почна три години по таа свадба. Онаа фотографија од 18 септември 1964 година денес не изгледа како почеток на владеење, туку како последната ведра слика пред нешто друго.