Пациентката влегува загрижена за подочњаците. Лекарката ја гледа и вели дека проблемот е делумно другаде – во изгубената поткрепа на јаболчницата. „Јаболчницата е потпорна структура“, вели д-р Беатриз Белтран, естетски лекар од Барселона, и со тоа целата логика на третманот се менува.

Она што пациентот го гледа како засебна мана – сенка под окото, опуштена вилица, една бора – лекарката го гледа како последица од нешто што пропаднало на друго место. „Не можеме да ги третираме подочњакот, вилицата или бората како изолирани елементи“, вели таа.

Но најинтересна е реченицата за тоа што луѓето всушност бараат: „Сè почесто гледаме пациентки што сакаат да изгледаат подобро, но не поинаку.“ Тоа е тивка ревизија на цела една деценија во која естетската медицина продаваше трансформација, а не одржување.

Арсеналот е познат – хијалуронска киселина поставена стратешки, биостимулатори на колаген, затегнувачки технологии како Термаж и Ултерапи. Ништо од тоа не е ново. Новото е кај кој дел од лицето се насочува и со која цел.

Дали тоа е напредок или само подобра продажна приказна? Можеби и двете. Индустрија која со години учеше дека повеќе е подобро сега продава помалку – и за помалку наплаќа исто. Но резултатот што пациентот го бара е искрен: да не личи на некој друг во огледалото.

Кај нас тоа е уште потешко да се добие, затоа што пазарот е помал и рекламата поагресивна. Прашањето што вреди да се постави пред секоја интервенција е истото што и лекарката го поставува: дали ова што го гледам е проблемот, или само местото каде што проблемот се гледа?