Изабел Ајенде на 84 години ја освои наградата „Планета“, првата за која воопшто конкурирала: „Мојот живот беше ролеркостер“

Изабел Ајенде има 84 години, повеќе од дваесет книги преведени ширум светот и име што го знае секој што некогаш влегол во книжарница. А сепак, наградата „Планета“ за 2026 година е прва книжевна награда за која воопшто се пријавила. „Не го очекував ова, каква голема емоција“, рече чилеанската писателка, која на 15 октомври во Барселона ја прими наградата од рацете на шпанскиот крал Фелипе и кралицата Летисија.

Наградениот роман се вика „Часот пред зората“ и, според издавачите, го затвора светот на ликовите од „Куќата на духовите“ – книгата со која Ајенде стана светско име. Круг што се затвора повеќе од четири децении подоцна, на сцена каде што обично се натпреваруваат автори што допрва бараат име.

Месеци пред наградата, во својот дом во Сосалито, Калифорнија, го опишала својот живот со една слика: „Мојот живот беше ролеркостер.“ Успеси и падови – и најтешкото, смртта на ќерка ѝ Паула. „Конечно најдов мир и љубов“, вели таа за денешниот период.

Паула паднала во кома на 28 години и починала во 1992 година, на 29. Ајенде раскажува дека ѝ ветила оти ќе живее и за неа, и дека кога ќе се најде пред тешка одлука, се прашува што би направила Паула. „Единственото што мене ми помогна е да ја имам постојано во мислите“, вели писателката. И реченицата што ја кажува без патетика: „Смртта е страшна непријатност, но не е пречка за љубовта ниту за комуникацијата.“

Во 2019 година се омажи за американскиот адвокат Роџер Кукрас, по две долги врски пред тоа. Таа не зборува за страст, туку за другарство, пријателство и доверба – зборови што ретко се слушаат кога славни личности ги опишуваат своите бракови. Синот Николас живее на дванаесет минути од нејзината куќа и работи со неа во фондацијата и на нејзините проекти.

Дали за нешто жали? „За сè“, вели Ајенде и се смее. Жена што го преживеала најлошото што може да му се случи на родител, на 84 години стои на сцена со награда во рака и се шегува со сопственото каење. Колку од нас би имале таква смелост – да се пријават на конкурс по повеќе од четири децении пишување, ризикувајќи да изгубат?