Дневната соба се враќа во седумдесеттите: темно дрво, заоблени каучи, сенф и бордо – и десет правила тоа да не изгледа како музеј

Дали и кај вашите родители или баба и дедо стоеше регал од темно дрво, фотелја од кадифе и нешто портокалово во дневната соба? Дизајнерите велат дека дневните соби во 2026 година се враќаат токму таму – во седумдесеттите. Но не како музеј. Целта не е да се реконструира една деценија, туку да се позајми нејзината топлина и да се спои со денешното.

Темно дрво без страв. По години бело, сиво и светол даб, дрвото повторно потемнува. Темни дрвени површини и топли кафеави тонови ги обвиткуваат ѕидовите, полиците и мебелот. Не мора цела соба во дрвени панели – доволен е еден ѕид или една голема полица за просторијата да добие пригушената топлина на старите станови.

Каучот ги губи аглите. Најлесниот начин да се внесе духот на седумдесеттите е барем едно седиште со заоблени линии. Заоблените каучи и фотелји ја омекнуваат просторијата и ја прават поблиска за разговор. Тоа не мора да биде скап дизајнерски модел – важна е формата, не етикетата.

Портокалова, сенф, маслинеста и кафеава. Палетата на деценијата е земјена и топла. Не треба сето тоа одеднаш: еден кауч во сенф, перничиња во маслинеста или тепих во кафеави тонови се доволни. Тајната е мерката – една или две бои што доминираат, а остатокот смирен и неутрален.

Ребресто и мазно кадифе, но пософистицирано. Ткаенините со текстура се враќаат. Ребресто кадифе на каучот, мазно кадифе на фотелјата, а тоа не е реприза на старата гарнитура – туку материјали што ја прават собата пријатна на допир. Тука лежи разликата меѓу ретро стил и стар мебел што само ја сменил адресата.

Геометрија во мали дози. Круговите, брановидните линии и графичките шари се дел од деценијата, но денес се носат умерено – на тепих, перниче или слика, а не насекаде. Цела соба во шари брзо станува напорна за окото.

Хромот повторно свети. Нозе на столици, рамки на масички, лампи – хромот и металните детали се враќаат, но како акцент, а не како главна тема. Во комбинација со темното дрво создаваат контраст што ја освежува собата.

Едно дизајнерско парче може да ја раскаже целата приказна. Наместо целосна трансформација, доволна е една фотелја, лампа или масичка со препознатлива форма од тоа време. Таа станува центар на просторијата, а сè околу неа може да остане современо.

Лак, сјај и бордо. За гламурот на седумдесеттите, лакирани површини, сјајни завршници и тонови како бордо и гранат. Една лакирана полица или масичка во боја на вино ѝ дава на собата вечерен, малку театарски тон.

Дневната соба повторно е за разговор. Можеби најважната лекција од седумдесеттите не е естетска. Салонот повторно се замислува како место за разговор, со седишта свртени едно кон друго. Распоред што ги собира луѓето околу масичката, а не околу телевизорот, е тренд што чини најмалку – а вреди најмногу.

Мешајте епохи, не реконструирајте деценија. Клучот е мешавината: парче од седумдесеттите покрај современ мебел и нешто наследено од семејството. Ако некаде во подрумот или на таванот стои стара фотелја на баба ви, можеби е време да ја извадите – пресвлечена со нова ткаенина и со малку храброст.