Во последните повеќе од 40 години Блискиот Исток останува еден од најнестабилните региони во светот. Војни, санкции, промени на режими и постојани регионални конфликти создадоа политичка и економска нестабилност што се чувствува и денес. Голем број аналитичари сметаат дека значаен дел од таа нестабилност е резултат на геополитичките стратегии на големите сили, пред сè на United States и нивниот блискоисточен сојузник Israel.

Историјата на современиот Блиски Исток е исполнета со интервенции и политички притисоци. Од иранската револуција во 1979 година, преку војните во Ирак, конфликтите во Сирија и Либија, па сè до постојаните тензии со Iran, регионот постојано е под силно влијание на надворешни геополитички интереси.

Директен напад врз Iran, според многу експерти претставуваат сериозна стратегиска грешка. За разлика од претходните конфликти, Иран е голема регионална сила со значителни воени капацитети и мрежа на сојузници во целиот регион. Секој директен судир ризикува да предизвика поширока регионална војна која би ги вклучила повеќе држави и би ја дестабилизирала целата област.

Последиците од таков конфликт би биле далекусежни. Освен огромните човечки жртви и економски штети, аналитичарите предупредуваат дека Блискиот Исток би можел да влезе во нов циклус на нестабилност кој би траел најмалку една деценија. Разрушената инфраструктура, нарушените трговски патишта и новите политички поделби би го оттурнале регионот уште подалеку од било каква долгорочна стабилност.

Во последните две децении цели држави на Блискиот Исток се претворени во урнатини. Iraq, Libya, Gaza  и Syria се примери за региони што беа разорени од војни, интервенции и долгогодишни конфликти. Градови кои некогаш беа центри на трговија и култура денес се симбол на уништена инфраструктура, економски колапс и милиони раселени луѓе.

Светот можеби денес молчи, но историјата секогаш поставува прашања. Разурнатите градови и милионите жртви во Gaza , Syria, Libya, Iraq и денешното уништување на  Iran остануваат како трајна рана на современата геополитика. Цели генерации пораснаа меѓу урнатини, војни и раселување, додека светските сили водеа сопствени политички и воени пресметки.

Но колку и да трае тишината, прашањето за одговорност нема да исчезне. Некогаш човештвото ќе мора да се соочи со последиците од овие конфликти и да постави едно едноставно прашање: кој ќе одговара за уништените држави, изгубените животи и иднините што никогаш не се случија. Историјата покажува дека вистината често доаѓа подоцна, но ретко останува засекогаш скриена.