Американски пратеници слетаа во Исламабад, иранскиот министер за надворешни работи Абас Арагчи исто така пристигна. Сите услови за историски преговори – и сепак Техеран вели: нема директни разговори. Куснер и Викоф ќе чекаат во хотел, Иран ќе зборува само преку Пакистан. Дипломатија или театар?

Белата куќа тврди дека денешните разговори се одржуваат по иранско барање. Техеран рече токму спротивното – дека никогаш не барал средба и дека нема да има директен контакт со американските претставници. Две спротивставени верзии, еден Исламабад под безбедносна блокада, суспендиран јавен превоз и затворени бизниси.

Американскиот претседател Трамп уште порано денес изјави дека очекува Иран да понуди услови „кои ги исполнуваат барањата на САД”. Тоа е голема изјава за состанок кој – според Техеран – технички не постои. Потпретседателот Венс стои во готовност, подготвен да лета во Исламабад ако почетните средби покажат напредок.

Зад кулисите, бројките зборуваат за себе. Пред конфликтот, низ Ормускиот теснец минувале околу 130 бродови дневно – во петок биле само пет. Цените на нафтата скокнале 16 проценти за само една недела. Регионот гори, пазарите трепераат, а во Пакистан луѓето преговараат дека не преговараат.

Плановите на Арагчи не застануваат во Исламабад – планира посети и во Оман и Русија, за да ги усогласи позициите. Ниедна страна јавно не признава дека прави отстапки. Дали некој навистина верува дека оваа „индиректна дипломатија” ќе донесе мир – или е само начин двете страни да зачуваат образ додека светот чека?