Sot është 27 prilli. Nëntë vjet më parë, disa qindra demonstrues me maska në fytyrë hynë në Kuvendin maqedonas - hynë me grusht dhe me qëllim: të pengonin zgjedhjen e Talat Xhaferit si kryetar. Rezultati: mbi 100 të lënduar, duke përfshirë atëherë liderin e LSDM-it Zoran Zaev. Kjo nuk është vetëm fakt historik. Kjo është moment kushtetues i demokracisë bashkëkohore maqedonase.

Ngjarja ishte kulminacion i krizës politike që filloi në 2015 - "Bombet", përgjimi, Gruevski. Politikanët pa mbështetje parlamentare e çuan betejën në rrugë. Ndjekësit e tyre hynë në atë ndërtesë me qëllim të vranë procesin politik. Dhe për fije - arritën të lënë gjurmë të përhershme.

Sot, disa nga të dënuarit ende kërkojnë rigjykim. Ligji i amnistisë i vitit 2018 liroi disa - dhe ndezi debat të ri për "pajtim kundër drejtësisë". Racin shkruan: "As amnisti, as amnezi." Saktë. Pa llogaridhënie të plotë, Maqedonia rrezikon të përsërisë të njëjtat gabime - në paketime të ndryshme.

27 prilli nuk është vetëm "një ditë". Është pasqyrë. Dhe pyetja që duhet të bëjmë nuk është vetëm "A u mor dikush me pasoja?" - por "A e kuptuam pse ndodhi?"