Ashvaganda - një bimë nga mjekësia ajurvedike për të cilën deri vonë pak kush kishte dëgjuar - sot është ndër suplementet më të shitura kundër stresit në botë. Por midis asaj që shkenca ka konfirmuar dhe asaj që marketingu premton, ka një hendek të madh. Kardiologu Aurelio Rohas thotë se bima vërtet ka efekt - por shton një fjali që industria nuk do ta dëgjojë me zë: „natyrale nuk do të thotë automatikisht e sigurt për këdo".

Sipas Rohasit, disa ekstrakte të standardizuara të ashvagandës mund të ulin stresin, ankthin dhe lodhjen mendore, të përmirësojnë gjumin dhe performancën fizike, madje edhe disa tregues metabolikë. Shifra më e cituar është se mund ta ulë kortizolin - hormonin e stresit - me rreth 30 për qind. Ka edhe pretendime për kujtesë më të mirë, përqendrim, ndjeshmëri ndaj insulinës, madje edhe për pjellorinë e meshkujve dhe simptomat e menopauzës.

Tingëllon gati tepër mirë - dhe pikërisht këtu fillon pjesa e dytë, më e qetë e historisë. Rohas dhe farmacistja Mar Santamaria paralajmërojnë se ashvaganda NUK është për këdo. Duhet ta shmangin gratë shtatzëna dhe ato që ushqejnë me gji, njerëzit me sëmundje të mëlçisë ose të veshkave, ata me hipertireozë ose sëmundje autoimune, si dhe të gjithë ata që marrin qetësues, antidepresivë, barna për gjëndrën tiroide ose imunosupresivë.

Me fjalë të tjera, ky nuk është një çaj që e merr sepse e lëvdoi ndonjë influencer. Ashvaganda ka mbështetje solide shkencore si adaptogjen, por kërkon mbikëqyrje mjekësore - sidomos nëse tashmë je në terapi ose ke një gjendje kronike. Zakoni më i shëndetshëm këtu nuk është të blesh një shishe, por të bësh një pyetje para saj: a të duhet fare, dhe çfarë tjetër po merr tashmë? Përgjigjja e kësaj nuk është në etiketë.